Inge I (Inge Stenkilsson of Inge de Oudere) (? - ca. 1105) was omstreeks 1080 tot 1084 en van ca. 1087 tot 1105 koning van Zweden. Sommige bronnen melden dat hij gedurende enige tijd samen met zijn broer Halsten Stenkilsson geregeerd zou hebben. Andere bronnen geven aan dat Halsten ca. 1067 voor een korte periode (1067-1070) alleenheerser was en daarna werd afgezet.

Er wordt vermeld dat Inge (I) ca. 1084 door de Svear (een Germaanse stam in het midden van Zweden) afgezet werd omdat hij weigerde bij het ding (de volks- en gerechtsvergadering der Germanen) te offeren. Tenminste in het gebied van deze volksgroep zou hij door Blot-Sven (Offer-Sven) vervangen zijn.

Inge zou en diep gelovig christen zijn geweest, wat de meeste Svear afkeurden. Waarschijnlijk in het jaar 1087 zou Inge (I) Blot-Sven verslaan, de heidense tempel in Oud-Uppsala afbranden en weer de koningsmacht overgenomen hebben. (De Hervarar saga welke over deze tijd verhaalt, vermeldt dit.)

Inge was voor een lange periode koning, hij was populair en een goed christen; hij schafte de offerfeesten in Svitod (het land van de Svear) af en verordende dat het volk gekerstend zou worden.

Inge (I) werkte ongeveer in dezelfde tijd als de Heilige Eskil. Hij was diegene die op aanraden van de paus een klooster, met de daarbij horende kerk van het dorp Vreta ten westen van het meer Roxen, liet stichten.

Een oude lijst geeft aan dat koning Inge (I) en zijn vrouw Helena grote landgoederen in deze omgeving bezaten en daarvan ongeveer 20 boerderijen door de monniken lieten beheren. Dit zou omstreeks 1100 geschied zijn. Sommige commentatoren concluderen daaruit dat Inge uit Östergötland kwam, maar waarschijnlijker is het dat de hoven óf zijn vrouw Helena toebehoorden, óf nog waarschijnlijker is het dat de hoven via Blot-Sven in Inges bezit kwamen.

De pauselijke brief over deze gebeurtenis noemt alleen Inge als koning: „Ingo gloriosus Suetonum Rex – Inge, de eervolle koning der Svear.’’

Een ander historische gebeurtenis waaraan Inge als deelnemer genoemd wordt was het Driekoningentreffen in Kungahälla (in de buurt van het huidige Kungälv) met Erik I van Denemarken, Magnus III van Noorwegen en Inge de Oudere die over een duurzaam vredesverdrag onderhandelden. Dit treffen werd onder andere door Snorri Sturluson beschreven. Volgens Snorri zou Inge bij deze bijeenkomst zijn dochter Margaretha uitgehuwelijkt hebben aan Magnus III om zodoende de vrede te bevestigen.

De aanwijzingen van de bronnen over het tijdstip van Inges dood en ook over de jaren tussen zijn beide koningsperioden in zijn zeer onvolledig. Er worden data tussen 1103 en 1118 genoemd en het is ook niet helder of hij bij zijn dood nog koning was. Hij zou op het kerkhof van het dorp Hånger in Småland begraven zijn, maar verscheidene geschriften laten zijn lijk in 1234 naar de kloosterkerk in Varnhem overbrengen en daar onder een ongemarkeerde steen in het middenpad herbegraven worden. In de kerk bestaat ook een steen met een inscriptie die op initiatief van Johan III van Zweden opgesteld zou zijn. De tekst, die onder andere behelst dat Inge in 1064 in Skåne door Denen vermoord zou zijn, wordt door vele historici betwist. De daarvoor verantwoordelijke Rasmus Ludvigsson schijnt zijn informatie direct uit een onbeduidende kroniek (Lilla rimkrönikan) overgenomen te hebben die zelden overeen stemt met andere bronnen. Er wordt vermoed dat het hier dan ook om een persoonswisseling met een andere koning of een om een stamhoofd gaat.

Inge was met Blot-Svens zuster Helena (ook Maer of Mö genoemd) getrouwd. Hij had, naast de al genoemde dochter Margaretha, een zoon Ragnvald die waarschijnlijk al voor Inge stierf. (Andere bronnen identificeren hem met de latere koning Ragnvald Knaphövde (1125-1126), de schoonvader van koning Harald IV van Noorwegen.)