RSC Anderlecht
Naam	Royal Sporting Club Anderlecht
Bijnaam	Paarswit, les Mauves
Stamnummer	35
Opgericht	1908
Plaats	Anderlecht
Stadion	Constant Vanden Stockstadion
Capaciteit	26.361
Voorzitter	Roger Vanden Stock
Manager	Herman Van Holsbeeck
Trainer	John van den Brom
Assistent	Besnik Hasi
Sponsor	BNP Paribas Fortis
Competitie	Eerste Klasse
Thuiskleuren Uitkleuren
geldig voor 2012-2013[1]
2012/13
2011/12
Portaal    Voetbal

Royal Sporting Club Anderlecht (of simpelweg Anderlecht) is een Belgische voetbalclub uit de Brusselse gemeente Anderlecht. De club werd opgericht op 29 mei 1908, is bij de Voetbalbond aangesloten met stamnummer 35 en heeft paars-wit als clubkleuren. Anderlecht speelt sinds 1935 onafgebroken in de Eerste Klasse en won sindsdien al 31 keer de landstitel, negen keer de Beker van België en negen keer de Belgische Supercup. Het won ook vijf Europese bekers: twee keer de Europacup II, twee keer de UEFA Super Cup en één keer de UEFA Cup. Anderlecht vormt samen met Club Brugge en Standard de traditionele grote drie van België.

De huidige voorzitter is Roger Vanden Stock. Erevoorzitter was tot april 2008 zijn vader Constant Vanden Stock. Het stadion van de club, het Constant Vanden Stockstadion, is tevens naar hem vernoemd. Sinds 2010 is de hoofdsponsor van Anderlecht BNP Paribas Fortis.

Inhoud 1 Geschiedenis 1.1 1908 - 1935 1.1.1 Oprichting 1.1.2 Stamnummer 35 1.1.3 Nationale reeksen 1.2 1935 - 1945 1.2.1 Aansluiting bij de top 1.3 1945 - 1960 1.3.1 Eerste landstitels 1.4 1960 - 1970 1.4.1 Europese subtopper 1.4.2 Eerste Europese finale 1.5 1970 - 1980 1.5.1 Generatiewisseling 1.5.2 Europese top 1.6 1980 - 1995 1.6.1 Vernieuwing en uitbreiding 1.6.2 Laatste Europese trofee 1.6.3 Terugval 1.6.4 Opvallend transferbeleid 1.6.5 De Boskamp-jaren 1.7 1995 - heden 1.7.1 Omkoopschandaal komt aan het licht 1.7.2 Uit het dal 1.7.3 De Antheunis-jaren 1.7.4 Nieuw tijdperk 1.7.5 Rivaliteit met Standard 2 Infrastructuur 3 Sponsors 4 Erelijst 4.1 Nationaal 4.2 Internationaal 4.3 Individuele trofeeën 5 Resultaten 5.1 In België 5.2 Grafiek eindstanden in de competitie na WO II 5.3 In Europa 5.3.1 Statistieken Europees voetbal 6 Records 6.1 Wedstrijden in Belgische eerste klasse 6.2 Goals in Belgische eerste klasse 6.3 Europese wedstrijden 6.4 Europese goals 6.5 Duurste aankopen 6.6 Duurste verkopen 7 Seizoen 2011/2012 7.1 Spelerskern 2012/2013 7.1.1 Doel 7.1.2 Verdediging 7.1.3 Middenveld 7.1.4 Aanval 7.2 Transfers Seizoen 2012-2013 7.3 Technische staf 8 Bekende (ex-)spelers 9 Trainers 10 Kapiteins 11 Eerste doelman 12 Topschutters per seizoen 13 Belgische internationals 14 Voorzitters 15 Damesploeg 16 Externe link

  Geschiedenis

Beelden van de vriendschappelijke wedstrijd tussen PSV - Anderlecht (april 1958). De wedstrijd werd georganiseerd om de stadionverlichting van PSV in te huldigen.

De Hongaar Miklós Dacsev speelde van 1957 tot 1962 voor paars-wit. Hij overleed zeven jaar later aan een zware ziekte.

Arie Haan (midden) speelde van 1975 tot 1981 voor Anderlecht. Later werd hij ook coach van paars-wit.

Affiche van Anderlecht - Aston Villa uit 1982.

Anderlecht won in 1983 de UEFA Cup.

Aad de Mos behaalde als coach van Anderlecht in 1990 de finale van Europacup II. Het is tot heden de laatste Europese finale uit de geschiedenis van de club.

John van Loen speelde één seizoen voor Anderlecht en kreeg omwille van zijn houterige speelstijl de spotnaam Lantaarnpaal.

Jan Koller was begin 21e eeuw één van de uitblinkers bij paars-wit. Hij won in 2000 de Gouden Schoen.

Supporters rollen spandoeken uit in het Constant Vanden Stockstadion.

Vincent Kompany speelde bij de jeugd van Anderlecht en brak op 17-jarige leeftijd door in het eerste elftal.

Nicolas Pareja was één van de vele Argentijnse spelers die vanaf 2006 naar Anderlecht verhuisden.

Anderlecht tegen Girondins de Bordeaux in de tweede ronde van UEFA Cup tijdens het seizoen 2007/08.

Van 2009 tot 2011 was Olivier Deschacht aanvoerder van het eerste elftal.

Mbark Boussoufa won als speler van Anderlecht twee keer de Gouden Schoen. Zijn vertrek kostte Anderlecht volgens velen in 2011 de titel.

  1908 - 1935

  Oprichting

In mei 1908 dook het plan om in Anderlecht een voetbalclub op te richten voor het eerst op. Charles Roos, Henri Roos, Maurice Kelchtermans, Anatole De Cuyper, Camille De Cuyper, Antoine Suys, Emile Suys, Emile Dietens, Pierre Dietens, Michel Hames, Leopold Hames, Albert Van Roye, Paul Arnold, Paul Trion, Edgard Debock, Jean Schneider, Gaston Versé en Guillaume Vandenhoof besproken het idee in café Concordia. De aanleiding voor de oprichting van een nieuwe club was de zege van Léopold Football Club, een club uit de buurgemeente Ukkel, tegen het Engelse Queen's Park Rangers.

Enkele weken nadien, op 27 mei 1908, werd Sporting Club Anderlecht opgericht. Vervolgens verzamelden de Anderlechtse jongeren geld in om een bal en truitjes te kunnen kopen. Het inschrijvingsgeld bedroeg in die dagen 3,00 BEF per trimester. Het eerste veld werd gekozen door mede-oprichter Charles Roos en bevond zich in de wijk Scheut. Roos werd ook verkozen tot eerste voorzitter, terwijl Michel Hames de eerste secretaris van de club werd.

De clubkleuren werden paars en wit, want dat waren de kleuren van de bloemen die de koets van Koning Elisabeth, die toen aan de gemeente een bezoek bracht, sierden. De eerste outfits bestonden uit een witte broek en een paars-witte trui.

  Stamnummer 35

Enkele dagen na de oprichting van de club begon Anderlecht aan zijn eerste wedstrijden. Het ging om louter vriendschappelijke wedstrijden tegen andere clubs uit de regio. Het succes van die wedstrijden zette het bestuur er een jaar later toe aan om de club aan te sluiten bij de Union Belge des Sociétés de Sports Athlétiques (UBSSA), een Belgische sportbond die later opsplitste in onder meer de Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB). Anderlecht sloot zich op 8 april 1909 aan bij de bond en kreeg stamnummer 35.

De club ging van start in 3e Gewestelijke Brabant, een provinciale reeks. In geen tijd groeide het aantal spelers van Anderlecht. Heel wat voetballers van Union Sint-Gillis stapten in die periode over naar Anderlecht, dat ook een eerste jeugdploeg oprichtte. De groei van de club werd verder gestimuleerd door Emile Versé, vader van mede-oprichter Gaston Versé. Hij investeerde in de begindagen 10.000 BEF en liet de club verhuizen naar het voetbalterrein in de Verheydenstraat (die nu de Demosthenesstraat heet). De prijs van een toegangskaart varieerde toen tussen 10 en 12,5 cent. Een thuiswedstrijd werd bijgewoond door ±2500 supporters. Op 9 september 1909 speelde Anderlecht zijn eerste officiële wedstrijd. Het verloor toen met 1-0 van Merlo. Anderlecht eindigde dat seizoen als derde in de competitie, maar mocht wegens goede prestaties toch promoveren van de voetbalbond. In 1911 werd Charles Roos als voorzitter opgevolgd door Theo Verbeeck.

  Nationale reeksen

In 1913 maakte Anderlecht, na een succesvolle eindronde, de overstap naar de nationale reeksen. De club promoveerde naar de Eerste Afdeling, de huidige Tweede Klasse. Het eerste seizoen in de Eerste Afdeling sloot Anderlecht af als vierde én met winst. Voor het eerst hield de club na afloop van een seizoen geld over. De winst bedroeg 709,47 BEF.

Een jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit en werden meer dan dertig leden van de club opgeroepen om mee te strijden. Vijftien spelers verloren tijdens de oorlog het leven. Er vond geen officiële competitie plaats tijdens de oorlog, maar er werd wel een noodcompetitie georganiseerd. Daarin werd Anderlecht tweede. Pas in 1919 werd er opnieuw een officiële competitie in het leven geroepen. Anderlecht vertoefde net als voor de oorlog nog steeds in de Eerste Afdeling, maar was wel van terrein veranderd. Voortaan werkte de club zijn wedstrijden af in het Meirpark (dat later veranderde in het Astridpark). De verandering van locatie werd gesteund door het gemeentebestuur, dat 7.000 BEF investeerde in een nieuw stadion. Het Emile Verséstadion werd genoemd naar de vroegere geldschieter van de club.

In 1921 dwong Anderlecht voor het eerst de promotie naar de Ere Afdeling af. Ondanks de aanwezigheid van goaltjesdief Ferdinand "Cassis" Adams en de talentrijke doelman Jean Caudron kon Anderlecht het niet langer dan twee seizoenen volhouden op het hoogste niveau. De club zakte in 1923 terug naar de Eerste Afdeling, waar het meteen weer kampioen speelde. Anderlecht was in die dagen een liftploeg die voortdurend afwisselde tussen de Ere en Eerste Afdeling. Enkele spelers werden toen ook voor de eerste keer geselecteerd voor de nationale ploeg van België.

Exact tien jaar na de eerste promotie degradeerde Anderlecht opnieuw terug naar de Eerste Afdeling. Deze keer duurde het verblijf in de op één na hoogste voetbaldivisie van het land vier jaar. Anderlecht sloot het seizoen 1934/35 af als kampioen en promoveerde zo voor de laatste keer naar de Ere Afdeling. Gewezen toppers als Cassis Adams en Caudron waren niet meer van de partij, zij hadden plaatsgemaakt voor nieuwe spelers als Arnould Deraeymaeker, Constant Vanden Stock en Albert Mettens.

  1935 - 1945

  Aansluiting bij de top

Onder het goedkeurend oog van voorzitter Theo Roos kon Anderlecht zich goed handhaven in de Ere Afdeling. De club veranderde van een staartploeg in een stevige middenmoter onder impuls van de Ierse coach Ernest Smith. Begin jaren 40 zocht Anderlecht zelfs aansluiting bij de top, die toen bestond uit Antwerpse clubs als Antwerp, Lierse, Beerschot en Brusselse clubs als Union en Daring Club de Bruxelles. De ommekeer kwam er in 1942 met de transfer van Jef Mermans. Anderlecht plukte de aanvaller voor een recordbedrag van 100.000 BEF weg bij Tubantia Borgerhout. Het was een transfer die de club zich niet beklaagde. Mermans werd de topschutter van de ploeg en loodste Anderlecht in 1944 naar de tweede plaats achter toenmalig landskampioen Antwerp.

Trainer Smith keerde na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog terug naar zijn geboorteland. Bovendien werd in het seizoen 1944/45, net als in 1939/40, de competitie onderbroken. Door de oorlog kon er niet in normale omstandigheden gevoetbald worden. Sportief gezien een jammere zaak voor paars-wit, want de club stond aan de leiding toen de competitie in 1945 werd afgelast.

  1945 - 1960

  Eerste landstitels

Na de Tweede Wereldoorlog werd de Belgische competitie opnieuw opgestart. Anderlecht veroverde de derde plaats en werd een jaar later voor de eerste keer in de geschiedenis van de club landskampioen. Paars-wit sloot het seizoen 1946/47 bovendien af met 112 gescoorde doelpunten, een absoluut record. Het team rekende in die dagen op sterkhouders als Mermans, die dat jaar ook voor het eerst topschutter werd in de Belgische competitie, doelman Henri Meert en aanvaller Hippolyte Van den Bosch, en werd geleid door de onbekende Franse trainer Georges Périno. De Fransman werd later opgevolgd door Smith, die na de oorlog was teruggekeerd naar België. Hij veroverde met Anderlecht een tweede en derde landstitel, maar moest dan plaatsmaken voor de Engelse trainer Bill Gormlie, die toen ook bondscoach van België was.

Gormlie vond in 1950 de weg naar het Astridpark, een jaar voor voorzitter Theo Verbeeck overleed en werd opgevolgd door Albert Roosens. De jaren 50 werden al snel een succesvolle periode voor de club. Vanaf 1954 won paars-wit drie keer op rij de titel. Verbeeck vormde Anderlecht om tot een Belgische topclub. Hij verbouwde het stadion en liet een grote lichtinstallatie plaatsen. De eerste stadionverlichting werd in 1954 ingehuldigd in een galawedstrijd tegen het Argentijnse Racing Club Buenos Aires. Paars-wit speelde in die dagen ook voor het eerste in het buitenland. Anderlecht werkte oefenwedstrijden af in de Sovjet-Unie en Congo.

De titel van 1955 leverde Anderlecht een plaats op in de allereerste Europacup I. De Europese tegenstanders bleken echter te hoog gegrepen. Het Hongaarse Vörös Lobogó SE schakelde Anderlecht meteen uit met zware cijfers. Een jaar later ging paars-wit zelfs met 10-0 de boot in tegen Manchester United. In eigen land kreeg Jef Jurion in 1957 de Gouden Schoen, hoewel Anderlecht ook daar steeds meer concurrentie kreeg. Standard de Liège stak in 1958 de kop op en veroverde zijn eerste titel. Het was het begin van een toen nog prille rivaliteit tussen beide clubs. Een jaar later loodste Gormlie de club naar een nieuwe titel, hetgeen het bestuur niet belette om hem enkele maanden later aan de deur te zetten. Hulptrainer Arnould Deraeymaeker sprong voor het eerst in als interimcoach en liet de 16-jarige Paul Van Himst debuteren.

  1960 - 1970

  Europese subtopper

Zoals Gormlie de jaren 50 had gedomineerd, zo beïnvloedde de Corsicaanse trainer Pierre Sinibaldi het volgende decennium. Sinibaldi werd in 1960 aangenomen als coach en liet meteen merken dat hij een strateeg was. Hij introduceerde het 4-2-4-systeem waarmee Brazilië twee jaar eerder wereldkampioen was geworden. Het aanvallende spel werd gedragen door talentrijke spelers als Van Himst, Jef Jurion, Wilfried Puis, Martin Lippens en Jacques Stockman en later ook Jan Mulder. Zij veroverden in vijf seizoenen vier keer de titel. In 1965 won Anderlecht bovendien ook voor het eerst de Beker van België.

De Europese campagne van Anderlecht was het grootste verschil tussen Sinibaldi en Gormlie. Anderlecht, dat in de jaren 50 nooit verder dan de eerste ronde van de Europacup I was geraakt, schakelde in 1962 het grote Real Madrid uit na onder meer een prachtig afstandsschot van Jurion, die later dan ook de bijnaam Mister Europe kreeg. Anderlecht sneuvelde dat jaar uiteindelijk pas in de kwartfinale tegen het Schotse Dundee FC. Een resultaat dat Anderlecht twee jaar later nog eens overdeed. Real Madrid nam toen wraak voor de uitschakeling van 1962.

Anderlecht had een ijzersterke thuisreputatie maar kon op verplaatsing bijna nooit winnen van Europese tegenstanders. In 1966 werd Sinibaldi vervangen door toenmalig Beerschot-trainer András Béres. Hij trok de lijn door en veroverde met Anderlecht een vierde titel op rij. De club benaderde zo het record van Union Sint-Gillis. Het volgende seizoen werd hij echter ontslagen en vervangen door hulptrainer Deraeymaeker. Hij werd eveneens kampioen met Anderlecht en brak zo het meer dan 60 jaar oude record van Union.

  Eerste Europese finale

In 1968 haalde Anderlecht de Roemeen Norberto Höfling aan boord. Het verblijf van de gewezen trainer van Club Brugge was echter van korte duur. Paars-wit zette hem na enkele maanden aan de deur en haalde Pierre Sinibaldi, de architect van het Anderlecht van de jaren 60, terug naar het Emile Verséstadion.

Sinibaldi kon in de competitie zijn grote successen niet meer evenaren. De club werd in eigen land voorbijgestreefd door Standard, dat onder leiding van middenvelder Wilfried Van Moer drie keer op rij de titel veroverde. In Europa slaagde hij er nochtans wel in om te schitteren. Sinibaldi loodste Anderlecht in de Jaarbeursstedenbeker van het seizoen 1969/70 voorbij Internazionale en Newcastle United. De ploeg van Sinibaldi haalde zelfs voor het eerst een Europese finale, die toen nog over twee wedstrijden verdeeld werd. Anderlecht won thuis overtuigend met 3-1 van Arsenal, maar ging in Engeland met 3-0 onderuit.

  1970 - 1980

  Generatiewisseling

Een jaar na de verloren finale nam oud-speler Constant Vanden Stock de functie van voorzitter over van Albert Roosens. Vanden Stock was op dat ogenblik de eigenaar van brouwerij Belle-Vue. Hij had in het voetbalmilieu ervaring opgedaan als selectieheer van de nationale ploeg en als bestuurder van Club Brugge. Hij was vastbesloten om van Anderlecht een Europese topclub te maken. Hij nam de Nederlandse aanvaller Rob Rensenbrink vanuit Brugge mee en zette Sinibaldi aan de deur. Vanden Stock wilde afstappen van het inmiddels achterhaalde 4-2-4-systeem, maar dat zag de Corsicaan niet zitten.

Daarom werd de ambitieuze Duitser Georg Kessler als zijn vervanger aangetrokken. Kessler was de gewezen bondscoach van Oranje en stond erom bekend erg gedisciplineerd te zijn. Hij matte de ploeg op trainingen regelmatig af, maar veroverde in zijn eerste seizoen wel de Dubbel. Mulder vond de aanpak maar niets en verhuisde naar Ajax. Toen ook andere spelers de methodes van de Duitser in vraag begonnen te stellen, werd Kessler ontslagen.

De club veranderde onder Constant Vanden Stock volledig. Bijna alle spelers die in de jaren 60 tot de top behoorden, waren zo goed als verdwenen. Enkel Paul Van Himst bleef ook begin jaren 70 in Anderlecht. Het nieuwe team bestond in die periode uit heel wat jonge spelers als Rensenbrink, Gilbert Van Binst, Ludo Coeck, Hugo Broos en François Van der Elst.

  Europese top

Midden jaren 70 ging Anderlecht op zoek naar de aansluiting bij de Europese top. Urbain Braems werd met Anderlecht kampioen in 1974 en bereikte een jaar later de kwartfinale van de Europacup I. Dat resultaat verdween volledig in de schaduw van wat zijn excentrieke opvolger, de Nederlander Hans Croon, een seizoen later presteerde. De erg bijgelovige Croon loodste Anderlecht in de Europacup II voor het eerst sinds 1970 naar een Europese finale. Een zenuwachtig Anderlecht kwam in de finale 0-1 achter tegen West Ham United, maar won uiteindelijk na twee doelpunten van zowel Rensenbrink als Van der Elst met 4-2.

De eerste Europese trofee was een feit, maar toch was Anderlecht de Nederlandse coach liever kwijt dan rijk. Croon vertrok en werd vervangen door Raymond Goethals, die Vanden Stock nog kende van bij de nationale ploeg. Goethals zette met Anderlecht alles op Europa. De club moest in die dagen in de nationale competitie zijn meerdere erkennen in het Club Brugge van succescoach Ernst Happel, maar kon zich in Europa wel meten met de besten. Anderlecht won op 30 augustus 1976 de UEFA Super Cup door thuis met 4-1 te winnen van het Bayern München van Franz Beckenbauer. Het bereikte later dat seizoen ook opnieuw de finale van de Europacup II. Maar ditmaal moest paars-wit het onderspit delven tegen Hamburger SV.

Het spel van Anderlecht werd midden jaren 70 bepaald door de inbreng van Nederlanders als Rensenbrink, Arie Haan, Jan Ruiter en Peter Ressel. Haan was op het veld een natuurlijke leider, terwijl Rensenbrink, die in 1976 de Gouden Schoen in ontvangst mocht nemen, met zijn flitsen een wedstrijd kon bepalen. De twee loodsten Anderlecht in 1977 naar een derde Europese finale op rij. Anderlecht stond in het Parc des Princes tegenover het Oostenrijkse Austria Wien en won met 4-0. Enkele maanden later mocht paars-wit opnieuw opdraven in de UEFA Super Cup. Liverpool FC, dat enkele maanden voordien in de finale van de Europacup I Club Brugge had uitgeschakeld, ging in Anderlecht met 3-1 onderuit en kon in eigen huis de schade niet herstellen. Anderlecht veroverde zo zijn vierde Europese trofee in drie jaar tijd.

  1980 - 1995

  Vernieuwing en uitbreiding

Vanaf 1980 bouwde de club aan een nieuwe ploeg die het succes van de jaren 70 moest evenaren. Om te beginnen haalde Constant Vanden Stock RWDM-manager Michel Verschueren naar het Astridpark. Verschueren, die in de jaren 60 nog als conditietrainer bij Anderlecht had gewerkt, zorgde voor meer professionalisme binnen de club. Onder zijn impuls werd het Emile Verséstadion begin jaren 80 gerenoveerd en uitgebreid. Het Constant Vanden Stockstadion, zoals het voortaan heette, beschikte over business seats en was gebaseerd op moderne, Amerikaanse stadions.

Op sportief vlak haalde Anderlecht Tomislav Ivić aan boord. De Kroaat was een meester-tacticus en hield er niet van als spelers niet in het gareel liepen. Hij zag hoe Rensenbrink, Van Binst, Van der Elst en Nico de Bree, spelers die symbool stonden voor de successen van de jaren 70, andere oorden opzochten. Het was een aderlating die Verschueren opving door de komst van libero Morten Olsen en balgoochelaar Juan Lozano. Paars-wit werd in zijn eerste seizoen onder Ivić meteen kampioen en mocht een jaar later voor het eerst sinds 1975 nog eens deelnemen aan de Europacup I.

  Laatste Europese trofee

Onder leiding van Ivić kon Anderlecht in 1982 doorstoten tot de halve finale van de Europacup I. Daarin verloor het nipt van Aston Villa. In eigen land ging de landstitel dat seizoen naar Standard, waar ex-trainer Raymond Goethals en oud-speler Arie Haan toen het mooie weer maakten. Het bestuur haalde vervolgens het spitsenduo van de nationale ploeg naar het Constant Vanden Stockstadion: Erwin Vandenbergh en Alex Czerniatynski. Maar ook na hun komst raakte Anderlecht niet voorbij Standard. De club ontsloeg Ivić en stelde Paul Van Himst als zijn opvolger aan. Clubicoon Van Himst gaf de spelersgroep meer ruimte en vrijheid en dat leverde meteen resultaat op. Terwijl Standard met de titel ging lopen, plaatste Anderlecht zich voor de finale van de UEFA Cup. Anderlecht haalde het in twee wedstrijden tegen het Portugese Benfica.

Van Himst, die als speler nooit een Europese trofee had veroverd, leek als coach op weg om er twee op rij in de wacht te slepen. Een jaar na de zege tegen Benfica stond Anderlecht opnieuw in de finale van de UEFA Cup. Anderlecht had in de halve finale Nottingham Forest uitgeschakeld en stond een ronde later tegenover het eveneens Engelse Tottenham Hotspur. Van Himst zag een tweede UEFA Cup uiteindelijk na strafschoppen aan zijn neus voorbijgaan.

  Terugval

Eind jaren 80 kende het Belgische voetbal een terugval. Het omkoopschandaal Standard-Waterschei had heel wat zwart-geldcircuits aan het licht gebracht. Verscheidene clubs, waaronder Anderlecht, verkeerden in die periode dan ook in financiële moeilijkheden. Bovendien had paars-wit enkele jaren eerder nog zwaar geïnvesteerd in een nieuw stadion. Heel wat belangrijke spelers werden voor grote bedragen verkocht, met een sportieve terugval als gevolg.

Trainer Arie Haan vroeg in 1987 na het vertrek van Juan Lozano, Frank Vercauteren en Enzo Scifo begrijpelijk om grote versterking. Maar het bestuur ging niet in op zijn vraag. Haan werd aan de deur gezet en vervangen door de onervaren Georges Leekens, die het team ook niet op de rails kreeg. Terwijl Anderlecht zijn draai niet vond, moest het de concurrentie aangaan met het opkomende KV Mechelen van toenmalig voorzitter John Cordier. De club won in die periode de titel, de Beker van België, de Europacup II en de UEFA Super Cup. Daar kon zelfs de terugkeer van Raymond Goethals eind jaren 80 niets aan veranderen.

  Opvallend transferbeleid

Voorzitter Vanden Stock duldde het succes van KV Mechelen niet lang. Hij tastte diep in de geldbuidel en ging de concurrentie aan met Cordier, de rijke mecenas van Mechelen. Vanden Stock kocht Marc Degryse voor 95 miljoen BEF bij Club Brugge, en haalde bij Mechelen de Nederlandse trainer Aad de Mos weg. Later maakten spelers als Bruno Versavel, Marc Emmers en Philippe Albert dezelfde overstap. Mechelen zag zijn sterkhouders één voor één verdwijnen, terwijl Anderlecht opnieuw de macht probeerde te grijpen. De Mos leidde Anderlecht in 1990 opnieuw naar de finale van de UEFA Cup. Daarin verloor het na verlengingen met 2-0 van het Italiaanse Sampdoria. Een jaar later speelde paars-wit kampioen, maar werd het reeds duidelijk dat de dagen van De Mos bij Anderlecht geteld waren. Een seizoen na de titelviering mocht hij vertrekken.

  De Boskamp-jaren

Het behalen van de UEFA Cup-finale in 1990 betekende niet alleen het einde van de jaren 80, maar ook het einde van een periode waarin Anderlecht zich kon meten met de Europese top. Enkele maanden na het opstappen van De Mos nam zijn landgenoot Johan Boskamp het roer over. Hij veroverde met Anderlecht meteen de titel, en won een jaar later voor het eerst sinds 1974 nog eens de Dubbel. Het paars-wit van Boskamp, dat bestond uit namen als Marc Degryse, Luc Nilis, Pär Zetterberg en Filip De Wilde, domineerde de Belgische competitie, maar kon in de toen pas opgerichte UEFA Champions League weinig potten breken. Een Europese finale leek plots ver weg. Na drie titels op rij hield Boskamp het in 1995 voor bekeken.

  1995 - heden

  Omkoopschandaal komt aan het licht

Na het vertrek van Boskamp, Nilis, Degryse en Albert begon Anderlecht aan een nieuw tijdperk. De Duitse trainer Herbert Neumann werd aangenomen, maar dat bleek geen verstandige keuze. De Duitser raakte met de club niet door de voorrondes van de Champions League en werd in augustus 1995 al ontslagen. De toen 74-jarige Goethals keerde nog een laatste keer terug om Anderlecht tijdelijk uit de nood te helpen. Na een week haalde Vanden Stock vervolgens Boskamp terug. De Nederlander bleef uiteindelijk tot 1997 bij paars-wit. Hij kon het succes van de jaren voordien niet meer evenaren, maar het was wel zijn verdienste dat enkele getalenteerde jongeren onder hem zijn doorgebroken. Nordin Jbari, Walter Baseggio en Azubike Oliseh zijn de bekendste voorbeelden.

De sportieve malaise ging gepaard met een verandering in de bestuurskamer. Constant Vanden Stock zette een stap opzij en gaf het voorzitterschap door aan zijn zoon Roger Vanden Stock. De kersverse voorzitter kreeg het meteen hard te verduren. In 1997, een jaar na zijn aanstelling, kwam immers een omkoopschandaal uit de jaren 80 aan het licht. Anderlecht had in 1984 een scheidsrechter 1 miljoen BEF toegestopt. Het ging om Emilio Guruceta Muro, de Spanjaard die in 1984 de halve finale van de UEFA Cup tussen Anderlecht en Nottingham Forest had geleid. Jean Elst en René Van Aeken waren dit te weten gekomen en hadden Constant Vanden Stock jaren gechanteerd. Roger Vanden Stock weigerde echter net als zijn vader zwijggeld te betalen, waarna het schandaal aan het licht kwam. Hoofdsponsor Generale Bank dreigde af te haken en er volgde een heleboel rechtszaken. Van de UEFA mocht Anderlecht één jaar niet deelnemen aan een Europees toernooi, een straf die later ongedaan werd gemaakt wegens procedurefouten. Bovendien eisten vijftien spelers van Nottingham Forest een schadevergoeding van 10 miljoen euro. Pas in 2007 gaven de Engelsen die rechtszaak op.

  Uit het dal

De crisis in de bestuurskamer zorgde ervoor dat Anderlecht op sportief vlak een dieptepunt kende. De club wisselde voortdurend van trainer. Oud-speler René Vandereycken werd als coach aangesteld, maar diens tactische aanpak bleek niet de goede te zijn. Anderlecht begon het seizoen met een pijnlijke 0-2 nederlaag in de derby tegen RWDM. Vandereycken mocht na enkele maanden zijn koffers pakken en werd in afwachting van een nieuwe coach vervangen door hulptrainer Jean Dockx. Uiteindelijk haalde de club Arie Haan terug, maar ook de Nederlander kon niet voor een ommekeer zorgen. Hij werd een seizoen later aan de deur gezet, op een ogenblik dat Anderlecht op de allerlaatste plaats stond in de competitie.

De club besloot in september 1998 om opnieuw de ingetogen Jean Dockx als vervanger aan te duiden. Hij kreeg Frank Vercauteren als zijn assistent. Het trainersduo loodste Anderlecht van de laatste naar de vierde plaats en dwong zo in extremis nog een Europees ticket af. Hoogtepunt was de 0-6 zege tegen Standard, op drie speeldagen van het einde. Na afloop werd Dockx benoemd tot technisch directeur, een functie die hij vervulde tot zijn overlijden in 2002.

  De Antheunis-jaren

In de zomer van 1999 haalde Anderlecht Aimé Antheunis naar het Constant Vanden Stockstadion. Antheunis had net de titel gewonnen met KRC Genk, een prestatie die niet onopgemerkt was gebleven. Hij moest nu met Anderlecht hetzelfde doen. De spelersgroep werd enorm afgeslankt, en er waren amper nieuwkomers. Toch creëerde hij in geen tijd een sterk team, met op het middenveld Walter Baseggio, Pär Zetterberg, Enzo Scifo en Alin Stoica, in de aanval het opvallende duo Jan Koller en Tomasz Radzinski, en in de verdediging de ervaren Lorenzo Staelens. Het pakte in 2000 de titel met acht punten voorsprong op Club Brugge.

Antheunis deed een seizoen later zelfs nog beter, ondanks het vertrek van Scifo, Zetterberg en Staelens. In de competitie stond er geen maat op Anderlecht, de club werd voor de tweede keer op rij overtuigend kampioen. Maar het opvallendste resultaat kwam uit de Champions League. Anderlecht schakelde in de voorrondes FC Porto uit, en versloeg in de eerste groepsfase van het toernooi Manchester United, PSV en Dinamo Kiev. In de tweede groepsfase schoot Anderlecht net tekort, hoewel het thuis won van Real Madrid en Lazio Roma.

Na de succesvolle Europese campagne trokken heel wat spelers naar het buitenland. Antheunis kon met een vernieuwd elftal geen derde titel op rij winnen en ruilde zijn functie als coach in 2002 in voor die van bondscoach.

  Nieuw tijdperk

Oud-speler Hugo Broos werd in 2002 de nieuwe trainer. Hij had in de jaren 90 als trainer twee titels en twee Bekers gewonnen met Club Brugge en leek de geschikte persoon om Antheunis op te volgen. In zijn eerste seizoen werd Anderlecht nog vicekampioen, een jaar later veroverde het zijn 27e landstitel. Broos combineerde de ervarenheid van de teruggekeerde Zetterberg, Yves Vanderhaeghe en Glen De Boeck met de jeugdigheid van spelers als Olivier Deschacht, Vincent Kompany, Anthony Vanden Borre en Jonathan Legear. Er vond in die periode een duidelijke verjonging en vernieuwing plaats binnen de club. In 2003 trad Herman Van Holsbeeck in de voetsporen van zijn voorganger Michel Verschueren.

De club zette Broos begin 2005 aan de deur. Frank Vercauteren volgde hem op en greep met Anderlecht net naast de titel. Uitstel, zo bleek, want paars-wit werd de twee volgende jaren telkens kampioen. De club, die vanaf dan steeds vaker een beroep begon te doen op Argentijnse spelers, leek klaar om een 30e landstitel te veroveren. Maar Vercauteren werd in de loop van het seizoen ontslagen, hetgeen voor een breuk zorgde tussen hem en de club. Zijn assistent Ariël Jacobs, met wie hij geen goede band had, nam zijn taken over.

  Rivaliteit met Standard

Onder Jacobs eindigde Anderlecht in 2007/08, het seizoen van het 100-jarig bestaan van de club, net achter Standard Luik. Dat zorgde zoals altijd voor de nodige rivaliteit tussen beide clubs. Dit alles bereikte een jaar later een eerste, dramatisch dieptepunt. Anderlecht eindigde na de reguliere competitie op de eerste plaats, met evenveel punten als Standard. De twee clubs speelden twee geladen testwedstrijden die ontsierd werden door zware overtredingen. Standard won een tweede titel op rij, maar Anderlecht behield toch het vertrouwen in Jacobs.

Een jaar later stonden de twee clubs in de competitie opnieuw tegenover mekaar. In die wedstrijd brak rechtsachter Marcin Wasilewski zijn been na een trap van Axel Witsel, die nadien geschorst werd. De beenbreuk stond symbool voor de extreme rivaliteit tussen Standard en Anderlecht, dat het seizoen uiteindelijk afsloot met een 30e landstitel.

Ook buiten het veld werden de twee clubs rivalen. Anderlecht wierp zich op als één van de grootste voorstanders van de play-offs, een competitievorm die in 2009 was ingevoerd, terwijl Standard wilde terugkeren naar de oude competitievorm zonder play-offs.

  Infrastructuur

De club speelt haar thuiswedstrijden in het Constant Vanden Stockstadion. In de wijk Neerpede bevinden zich een oefencomplex en de RSCA Football Academy.

  Sponsors

RSC Anderlecht begon zonder shirtsponsor. Pas vanaf 1973 verscheen er reclame op de shirts. De sponsor was toen Belle-Vue, de brouwerij van toenmalig voorzitter Constant Vanden Stock. In 1981 werd de Generale Bank de hoofdsponsor van Anderlecht. In 2000 werd de Generale Bank een onderdeel van Fortis, dat vanaf dan de nieuwe shirtsponsor werd. Door de economische crisis die in 2007 van start ging, veranderde Fortis in BNP Paribas Fortis. In de zomer van 2009 werd deze bank de nieuwe hoofdsponsor van Anderlecht.

Verder worden de shirts ook gesponsord door het sportmerk Adidas. Tot eind jaren 60 werd dit gedaan door Le Coq Sportif of Fred Perry.

Periode	Shirtsponsor	Kledingsponsor
1973-1975	Belle-Vue	Le Coq Sportif of Fred Perry
1975-1981		Adidas
1981-2000	Generale Bank
2000-2009	Fortis
2009 - heden	BNP Paribas Fortis

  Erelijst

  Nationaal

Belgisch landskampioen

winnaar (31): 1946-47, 1948-49, 1949-50, 1950-51, 1953-54, 1954-55, 1955-56, 1958-59, 1961-62, 1963-64, 1964-65, 1965-66, 1966-67, 1967-68, 1971-72, 1973-74, 1980-81, 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1990-91, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1999-2000, 2000-01, 2003-04, 2005-06, 2006-07, 2009-10, 2011-12

→ Gouden Kampioenssterren: 3 (1 ster per 10 landstitels)

tweede (20): 1943/44, 1947/48, 1952/53, 1956/57, 1959/60, 1975/76, 1976/77, 1977/78, 1978/79, 1981/82, 1982/83, 1983/84, 1988/89, 1989/90, 1991/92, 1995/96, 2002/03, 2004/05, 2007/08, 2008/09

Beker van België

winnaar (9): 1965, 1972, 1973, 1975, 1976, 1988, 1989, 1994, 2008

finalist (3): 1966, 1977, 1997

Belgische Supercup

winnaar (9): 1985, 1987, 1993, 1995, 2000, 2001, 2006, 2007, 2010

finalist (7): 1981, 1986, 1988, 1991, 1994, 2004, 2008

Sportploeg van het Jaar

winnaar (1): 2000

Trofee Jules Pappaert

winnaar (6): 1977, 1983, 1985, 2000, 2001, 2011

Nationale trofee voor sportverdienste

winnaar (1): 1978

  Internationaal

Europese Beker voor Bekerwinnaars

winnaar (2): 1976, 1978

finalist (2): 1977, 1990

UEFA Cup

winnaar (1): 1983

finalist (2): 1970, 1984

Europese Supercup

winnaar (2): 1976, 1978

  Individuele trofeeën

Enkele spelers behaalden een prijs toen ze voor de club speelden:

Topscorer (18)

1947 en 1950 (Jef Mermans), 1954 (Hippolyte Van Den Bosch), 1962 (Jacky Stockman), 1964, 1966 en 1968 (Paul Van Himst), 1967 (Jan Mulder), 1973 (Rob Rensenbrink), 1974 (Attila Ladynski), 1977 (François Van Der Elst), 1983 en 1986 (Erwin Vandenbergh), 1987 (Arnór Guðjohnsen), 1989 (Edi Krnčević), 2001 (Tomasz Radzinski), 2005 (Nenad Jestrović), 2010 (Romelu Lukaku)

Gouden Schoen (21)

1957 en 1962 (Jef Jurion), 1960, 1961, 1965 en 1974 (Paul Van Himst), 1964 (Wilfried Puis), 1976 (Rob Rensenbrink), 1983 (Franky Vercauteren), 1984 (Enzo Scifo), 1991 (Marc Degryse), 1992 (Philippe Albert), 1993 en 1997 (Pär Zetterberg), 1999 (Lorenzo Staelens), 2000 (Jan Koller), 2003 (Aruna Dindane), 2004 (Vincent Kompany), 2006 en 2010 (Mbark Boussoufa), 2011 (Matías Suárez)

Ebbenhouten Schoen (8)

1996 (Celestine Babayaro), 2003 (Aruna Dindane), 2004 en 2005 (Vincent Kompany), 2007 (Mohammed Tchité), 2009 en 2010 (Mbark Boussoufa), 2011 (Romelu Lukaku), 2012 (Dieumerci Mbokani)

  Resultaten

  In België

Seizoen	Klasse				Reeks	Punten	Opmerkingen
	I	II	III	IV
1912/13			1		Afdeling II Brab.		Anderlecht won één van de twee Brabantse reeksen en plaatste zich na provinciale en nationale eindronden en tweede plaats met 4 punten in finale nationale eindronde na TSV Lyra
1913/14		4			Eerste Afdeling	24
1914/15							oorlog
1915/16							oorlog
1916/17							oorlog
1917/18							oorlog
1918/19							oorlog
1919/20		3			Eerste Afdeling	26
1920/21		3			Eerste Afdeling	29	geëindigd met evenveel punten als RFC Liégeois; testwedstrijd voor 3de plaats en promotie eindigde op 1-1, de replay op 1-0 winst
1921/22	12				Ere Afdeling	18
1922/23	13				Ere Afdeling	15
1923/24		1			Eerste Afdeling A	46
1924/25	9				Ere Afdeling	25
1925/26	12				Ere Afdeling	19
1926/27		2			Eerste Afdeling	38
1927/28	14				Ere Afdeling	10
1928/29		2			Eerste Afdeling	38
1929/30	5				Ere Afdeling	28
1930/31	14				Ere Afdeling	15
1931/32		2			Eerste Afdeling A	33
1932/33		5			Eerste Afdeling A	27
1933/34		4			Eerste Afdeling A	32
1934/35		1			Eerste Afdeling B	39
1935/36	8				Ere Afdeling	27
1936/37	11				Ere Afdeling	22
1937/38	8				Ere Afdeling	25
1938/39	5				Ere Afdeling	28
1939/40					Ere Afdeling		door de oorlog werd geen volledige competitie afgewerkt. Anderlecht stond in de middenmoot.
1940/41	6				Ere Afdeling B	9	speciale noodcompetitie tijdens de oorlog, met twee provinciale reeksen
1941/42	6				Ere Afdeling	27
1942/43	6				Ere Afdeling	34
1943/44	2				Ere Afdeling	42
1944/45					Ere Afdeling		door de oorlog werd geen volledige competitie afgewerkt. Anderlecht stond wel aan de leiding.
1945/46	3				Ere Afdeling	46
1946/47	1				Ere Afdeling	50
1947/48	2				Ere Afdeling	38
1948/49	1				Ere Afdeling	41
1949/50	1				Ere Afdeling	45
1950/51	1				Ere Afdeling	38	geëindigd met evenveel punten als Berchem Sport, maar Berchem had 9 matchen verloren, Anderlecht slechts 5 en werd daarom eerste
1951/52	6				Ere Afdeling	32
1952/53	2				Eerste Klasse	41
1953/54	1				Eerste Klasse	37
1954/55	1				Eerste Klasse	41
1955/56	1				Eerste Klasse	42
1956/57	2				Eerste Klasse	40
1957/58	5				Eerste Klasse	37
1958/59	1				Eerste Klasse	44
1959/60	2				Eerste Klasse	37
1960/61	3				Eerste Klasse	37
1961/62	1				Eerste Klasse	49
1962/63	3				Eerste Klasse	37
1963/64	1				Eerste Klasse	45
1964/65	1				Eerste Klasse	51
1965/66	1				Eerste Klasse	47
1966/67	1				Eerste Klasse	47
1967/68	1				Eerste Klasse	46
1968/69	4				Eerste Klasse	36
1969/70	4				Eerste Klasse	36
1970/71	3				Eerste Klasse	41
1971/72	1				Eerste Klasse	45	geëindigd met evenveel punten als Club Brugge, dat echter een wedstrijd minder had gewonnen
1972/73	6				Eerste Klasse	34
1973/74	1				Eerste Klasse	41
1974/75	3				Eerste Klasse	52
1975/76	2				Eerste Klasse	48
1976/77	2				Eerste Klasse	48
1977/78	2				Eerste Klasse	50
1978/79	2				Eerste Klasse	45
1979/80	5				Eerste Klasse	41
1980/81	1				Eerste Klasse	57
1981/82	2				Eerste Klasse	46
1982/83	2				Eerste Klasse	49
1983/84	2				Eerste Klasse	47
1984/85	1				Eerste Klasse	59
1985/86	1				Eerste Klasse	52	geëindigd met evenveel punten als Club Brugge. Play-offs eindigden op 1-1 in Anderlecht en 2-2 in Brugge.
1986/87	1				Eerste Klasse	57
1987/88	4				Eerste Klasse	45
1988/89	2				Eerste Klasse	53
1989/90	2				Eerste Klasse	53
1990/91	1				Eerste Klasse	53
1991/92	2				Eerste Klasse	49
1992/93	1				Eerste Klasse	58
1993/94	1				Eerste Klasse	55
1994/95	1				Eerste Klasse	52
1995/96	2				Eerste Klasse	71
1996/97	4				Eerste Klasse	58
1997/98	4				Eerste Klasse	57
1998/99	3				Eerste Klasse	70
1999/00	1				Eerste Klasse	75
2000/01	1				Eerste Klasse	83
2001/02	3				Eerste Klasse	66
2002/03	2				Eerste Klasse	71
2003/04	1				Eerste Klasse	81
2004/05	2				Eerste Klasse	76
2005/06	1				Eerste Klasse	70
2006/07	1				Eerste Klasse	77
2007/08	2				Eerste Klasse	70
2008/09	2				Eerste Klasse	77	geëindigd met evenveel punten als Standard Luik. Play-offs eindigden op 1-1 in Anderlecht en 1-0 verlies in Luik.
2009/10	1				Eerste Klasse	59	na de reguliere competitie stond Anderlecht op de 1e plaats met 69 punten
2010/11	3				Eerste Klasse	44	na de reguliere competitie stond Anderlecht op de 1e plaats met 65 punten
2011/12	1				Eerste Klasse	52	na de reguliere competitie stond Anderlecht op de 1e plaats met 67 punten
2012/13					Eerste Klasse

  Grafiek eindstanden in de competitie na WO II

3	1	2	1	1	1	6	2	1	1	1	2	5	1	2	3	1	3	1	1	1	1	1	4	4	3	1	6	1	3	2	2	2	2	5	1	2	2	2	1	1	1	4	2	2	1	2	1	1	1	2	4	4	3	1	1	3	2	1	2	1	1	2	2	1	3	1
46	47	48	49	50	51	52	53	54	55	56	57	58	59	60	61	62	63	64	65	66	67	68	69	70	71	72	73	74	75	76	77	78	79	80	81	82	83	84	85	86	87	88	89	90	91	92	93	94	95	96	97	98	99	00	01	02	03	04	05	06	07	08	09	10	11	12
	Eerste klasse

  In Europa

• Q = voorronde
• R = ronde
• Groep = groepsfase / Groep 1 = eerste groepsfase / Groep 2 = tweede groepsfase
• 1/8 = achtste finale / 1/4 = kwartfinale / 1/2 = halve finale
• F = finale
• PUC = punten UEFA-coëfficiënten

Seizoen	Competitie	Ronde	Land	Club	Score	PUC
1955/56	Europacup I	1/8		Vörös Lobogó SE	3-6, 1-4	0.0
1956/57	Europacup I	Q		Manchester United FC	0-2, 0-10	0.0
1959/60	Europacup I	Q		Rangers FC	2-5, 0-2	0.0
1962/63	Europacup I	Q		Real Madrid CF	3-3, 1-0	7.0
		1/8		CDNA Sofia	2-2, 2-0
		1/4		Dundee FC	1-4, 1-2
1964/65	Europacup I	Q		Bologna FC	1-0, 1-2, 0-0	2.0
		1/8		Liverpool FC	0-3, 0-1
1965/66	Europacup I	Q		Fenerbahçe SK	0-0, 5-1	8.0
		1/8		Derry City	9-0, w/o
		1/4		Real Madrid CF	1-0, 2-4
1966/67	Europacup I	1R		FC Haka Valkeakoski	10-1, 2-0	4.0
		1/8		Dukla Praag	1-4, 1-2
1967/68	Europacup I	1R		FC Karl-Marx-Stadt	3-1, 2-1	5.0
		1/8		AC Sparta Praag	2-3, 3-3
1968/69	Europacup I	1R		Glentoran FC	3-0, 2-2	5.0
		1/8		Manchester United FC	0-3, 3-1
1969/70	Jaarbeursstedenbeker	1R		Valur Reykjavík	6-0, 2-0	19.0
		2R		Coleraine FC	6-1, 7-3
		1/8		Dunfermline AFC	1-0, 2-3
		1/4		Newcastle United FC	2-0, 1-3
		1/2		Internazionale	0-1, 2-0
		F		Arsenal FC	3-1, 0-3
1970/71	Jaarbeursstedenbeker	1R		Željezničar Sarajevo	4-3, 5-4	10.0
		2R		Akademisk Kopenhagen	3-1, 4-0
		1/8		Vitória Setúbal	2-1, 1-3
1971/72	UEFA Cup	1R		Bologna FC	1-1, 0-2	1.0
1972/73	Europacup I	1R		Vejle BK	4-2, 3-0	4.0
		1/8		Spartak Trnava	0-1, 0-1
1973/74	Europacup II	1R		FC Zürich	3-2, 0-1	2.0
1974/75	Europacup I	1R		Slovan Bratislava	2-4, 3-1	5.0
		1/8		Olympiakos Piraeus	5-1, 0-3
		1/4		Leeds United AFC	0-3, 0-1
1975/76	Europacup II	1R		Rapid Boekarest	0-1, 2-0	16.0
		1/8		Borac Banja Luka	3-0, 0-1
		1/4		Wrexham AFC	1-0, 1-1
		1/2		Sachsenring Zwickau	3-0, 2-0
		F		West Ham United FC	4-2
1976/77	Europacup II	1R		Roda JC	2-1, 3-2	15.0
		1/8		Galatasaray SK	5-1, 5-1
		1/4		Southampton FC	2-0, 1-2
		1/2		SSC Napoli	0-1, 2-0
		F		Hamburger SV	0-2
1977/78	Europacup II	1R		Lokomotiv Sofia	6-1, 2-0	18.0
		1/8		Hamburger SV	2-1, 1-1
		1/4		FC Porto	0-1, 3-0
		1/2		FC Twente	1-0, 2-0
		F		Austria Wien	4-0
1978/79	Europacup II	1R		FC Barcelona	3-0, 0-3 (1-4 n.p.)	2.0
1979/80	UEFA Cup	1R		Dundee United FC	0-0, 1-1	2.0
1980/81	UEFA Cup	1R		1. FC Kaiserslautern	0-1, 3-2	2.0
1981/82	Europacup I	1R		Widzew Łódź	4-1, 2-1	14.0
		1/8		Juventus FC	3-1, 1-1
		1/4		Rode Ster Belgrado	2-1, 2-1
		1/2		Aston Villa FC	0-1, 0-0
1982/83	UEFA Cup	1R		Koparit Kuopio	3-0, 3-1	22.0
		2R		FC Porto	4-0, 2-3
		1/8		FK Sarajevo	6-1, 0-1
		1/4		Valencia CF	2-1, 3-1
		1/2		Bohemians CKD Praag	1-0, 3-1
		F		SL Benfica	1-0, 1-1
1983/84	UEFA Cup	1R		Bryne FK	3-0, 1-1	18.0
		2R		Banik Ostrava	2-0, 2-2
		1/8		RC Lens	1-1, 1-0
		1/4		Spartak Moskou	4-2, 0-1
		1/2		Nottingham Forest FC	0-2, 3-0
		F		Tottenham Hotspur FC	1-1, 1-1 (3-4 n.p.)
1984/85	UEFA Cup	1R		SV Werder Bremen	1-0, 1-2	7.0
		2R		ACF Fiorentina	1-1, 6-2
		1/8		Real Madrid CF	3-0, 1-6
1985/86	Europacup I	1/8		Omonia Nicosia	1-0, 3-1	10.0
		1/4		FC Bayern München	1-2, 2-0
		1/2		Steaua Boekarest	1-0, 0-3
1986/87	Europacup I	1R		Górnik Zabrze	2-0, 1-1	7.0
		1/8		Steaua Boekarest	3-0, 0-1
		1/4		FC Bayern München	0-5, 2-2
1987/88	Europacup I	1R		Malmö FF	1-0, 1-1	10.0
		1/8		Sparta Praag	2-1, 1-0
		1/4		SL Benfica	0-2, 1-0
1988/89	Europacup II	1R		FC Metz	3-1, 2-0	4.0
		1/8		KV Mechelen	0-1, 0-2
1989/90	Europacup II	1R		Ballymena United	6-0, 4-0	16.0
		1/8		FC Barcelona	2-0, 1-2
		1/4		FC Admira/Wacker	2-0, 1-1
		1/2		Dinamo Boekarest	1-0, 1-0
		F		UC Sampdoria	0-2
1990/91	UEFA Cup	1R		Petrolul Ploiesti	2-0, 2-0	10.0
		2R		Omonia Nicosia	1-1, 3-0
		1/8		Borussia Dortmund	1-0, 1-2
		1/4		AS Roma	0-3, 2-3
1991/92	Europacup I	1R		Grasshopper-Club Zürich	1-1, 3-0	14.0
		2R		PSV	0-0, 2-0
		Groep		Panathinaikos FC	0-0, 0-0
		Groep		Rode Ster Belgrado	2-3, 3-2
		Groep		UC Sampdoria	3-2, 0-2
1992/93	UEFA Cup	1R		Hibernian FC	2-2, 1-1	8.0
		2R		FC Dynamo Kiev	4-2, 3-0
		1/8		Paris Saint-Germain	0-0, 1-1
1993/94	Champions League	1R		HJK Helsinki	3-0, 3-0	14.0
		2R		Sparta Praag	1-0, 4-2
		Groep		AC Milan	0-0, 0-0
		Groep		SV Werder Bremen	3-5, 1-2
		Groep		FC Porto	1-0, 0-2
1994/95	Champions League	Groep		Steaua Boekarest	0-0, 1-1	5.0
		Groep		SL Benfica	1-3, 1-1
		Groep		HNK Hajduk Split	1-2, 0-0
1995/96	Champions League	Q		Ferencvárosi TC	0-1, 1-1	1.0
1996/97	UEFA Cup	1R		Alania Vladikavkaz	1-2, 4-0	9.0
		2R		Vitória SC	1-1, 0-0
		1/8		Helsingborgs IF	0-0, 1-0
		1/4		Internazionale	1-1, 1-2
1997/98	UEFA Cup	2Q		Vorskla Poltava	2-0, 2-0	6.0
		1R		Austria Salzburg	3-4, 4-2
		2R		FC Schalke 04	0-1, 1-2
1998/99	UEFA Cup	1Q		Tiligul Tiraspol	1-0, 5-0	4.0
		2Q		NK Osijek	1-3, 2-0
		1R		Grasshopper Zürich	0-0, 0-2
1999/00	UEFA Cup	Q		IF Leiftur	6-1, 3-0	8.0
		1R		Olimpija Ljubljana	3-1, 3-0
		2R		Bologna FC	2-1, 0-3
2000/01	Champions League	2Q		Anorthosis Famagusta	4-2, 0-0	16.0
		3Q		FC Porto	1-0, 0-0
		Groep 1		Manchester United FC	1-5, 2-1
		Groep 1		PSV	1-0, 3-2
		Groep 1		FC Dynamo Kiev	0-4, 4-2
		Groep 2		SS Lazio	1-0, 1-2
		Groep 2		Real Madrid CF	1-4, 2-0
		Groep 2		Leeds United AFC	1-2, 1-4
2001/02	Champions League	2Q		FC Sheriff Tiraspol	4-0, 2-1	7.5
		3Q		Halmstads BK	3-2, 1-1
		Groep 1		Lokomotiv Moskou	1-1 1-5
		Groep 1		AS Roma	0-0, 1-1
		Groep 1		Real Madrid CF	1-4, 0-2
2002/03	UEFA Cup	1R		Stabæk IF	0-1, 2-1	11.0
		2R		FC Midtjylland	3-1, 3-0
		3R		Girondins de Bordeaux	2-0, 2-2
		1/8		Panathinaikos FC	0-3, 2-0
2003/04	Champions League	2Q		Rapid Boekarest	0-0, 3-2	9.5
		3Q		Wisła Kraków	3-1, 1-0
		Groep		Olympique Lyon	0-1 1-0
		Groep		FC Bayern München	1-1, 0-1
		Groep		Celtic FC	1-0, 1-3
2004/05	Champions League	3Q		SL Benfica	0-1, 3-0	4.0
		Groep		Valencia CF	0-2 1-2
		Groep		Internazionale	1-3, 0-3
		Groep		SV Werder Bremen	1-2, 1-5
2005/06	Champions League	2Q		Neftchi Bakoe	5-0, 0-1	8.0
		3Q		Slavia Praag	2-1, 2-0
		Groep		Chelsea FC	0-1, 0-2
		Groep		Real Betis	0-1, 1-0
		Groep		Liverpool FC	0-1, 0-3
2006/07	Champions League	Groep		Lille OSC	1-1, 2-2	7.0
		Groep		AEK Athene	1-1, 2-2
		Groep		AC Milan	0-1, 1-4
2007/08	Champions League	3Q		Fenerbahçe SK	0-1, 0-2	12.0
2007/08	UEFA Cup	1R		SK Rapid Wien	1-1, 1-0
		Groep		Hapoel Tel Aviv FC	2-0
		Groep		Aalborg BK	1-1
		Groep		Tottenham Hotspur FC	1-1
		Groep		Getafe CF	1-2
		3R		Girondins de Bordeaux	2-1, 1-1
		1/8		FC Bayern München	0-5, 2-1
2008/09	Champions League	2Q		FC BATE Borisov	1-2, 2-2	0.5
2009/10	Champions League	3Q		Sivasspor	5-0, 1-3	14.0
		4Q		Olympique Lyon	1-5, 1-3
2009/10	Europa League	Groep		Ajax	1-1, 3-1
		Groep		GNK Dinamo Zagreb	2-0, 0-1
		Groep		FC Timişoara	0-0, 3-1
		2R		Athletic Bilbao	1-1, 4-0
		1/8		Hamburger SV	1-3, 4-3
2010/11	Champions League	3Q		The New Saints FC	3-1, 3-0	8.0
		PO		FK Partizan	2-2, 2-2 (2-3, n.s.)
2010/11	Europa League	Groep		FK Zenit Sint-Petersburg	1-3, 1-3
		Groep		AEK Athene	3-0, 1-1
		Groep		HNK Hajduk Split	0-1, 2-0
		2R		Ajax	0-3, 0-2
2011/12	Europa League	PO		Bursaspor	2-1, 2-2	13.5
		Groep		AEK Athene	4-1, 2-1
		Groep		Lokomotiv Moskou	2-0, 5-3
		Groep		SK Sturm Graz	2-0, 3-0
		2R		AZ	0-1, 0-1
2012/13	Champions League	3Q

Totaal aantal punten voor UEFA coëfficiënten: 421.0

• Volledige lijst

  Statistieken Europees voetbal

Competitie	Wedstrijden	Winst	Gelijk	Verlies
Champions League / Europacup I	170	62	37	69
Europacup II	44	29	3	12
UEFA Cup / Europa League	118	57	30	30
Super Cup	4	2	0	2

Up-to-date: 05/11/2011

Zie ook: Deelnemers UEFA-toernooien België

  Records

  Wedstrijden in Belgische eerste klasse

	Naam	Nationaliteit	Wedstrijden
1	Paul Van Himst	België	457
2	Filip De Wilde	België	371
3	Frank Vercauteren	België	367
4	Michel De Groote	België	294
5	Jacky Munaron	België	293
6	Bertrand Crasson	België	293
Huidige kern¹
1	Olivier Deschacht	België	272
2	Roland Juhasz	Hongarije	174
3	Lucas Biglia	Argentinië	158

  Goals in Belgische eerste klasse

	Naam	Nationaliteit	Goals
1	Jef Mermans	België	343
2	Paul Van Himst	België	235
3	Jacky Stockman	België	142
4	Rob Rensenbrink	Nederland	141
5	Hypoliet Van den Bosch	België	141
Huidige kern¹
1	Matías Suárez	Argentinië	28
2	Guillaume Gillet	België	35
3	Tom De Sutter	België	21

  Europese wedstrijden

	Naam	Nationaliteit	Wedstrijden
1	Filip De Wilde	België	88
2	Bertrand Crasson	België	78
3	Olivier Deschacht	België	68
4	Frank Vercauteren	België	68
5	Walter Baseggio	België	66
Huidige kern¹
1	Olivier Deschacht	België	68
2	Roland Juhasz	Hongarije	55
3	Lucas Biglia	Argentinië	44

  Europese goals

	Naam	Nationaliteit	Goals
1	Paul Van Himst	België	32
2	Rob Rensenbrink	Nederland	29
3	Luc Nilis	België	26
4	François Van der Elst	België	19
5	Jan Mulder	Nederland	17
Huidige kern¹
1	Matías Suárez	Argentinië	13
2	Guillaume Gillet	België	8
3	Roland Juhasz	Hongarije	6

¹ Update 15/12/11.

  Duurste aankopen

	Naam	Nationaliteit	Van	Prijs (€)	Jaar
1	Mbark Boussoufa	Marokko	AA Gent	3,5 milj.	2006
2	Jan Polak	Tsjechië	FC Nürnberg	3,5 milj.	2007
3	Dieumerci Mbokani	Congo-Kinshasa	AS Monaco	3 milj.	2011
4	Tom De Sutter	België	Cercle Brugge	3,1 milj.	2008
5	Lucas Biglia	Argentinië	Independiente	3 milj.	2006
6	Nicolas Frutos	Argentinië	Independiente	3 milj.	2005
7	Jan Koller	Tsjechië	KSC Lokeren	3 milj.	1999
8	Ronald Vargas	Venezuela	Club Brugge	2,5 milj.	2011
9	Nicolas Pareja	Argentinië	Argentinos Juniors	2,5 milj.	2006
10	Clayton Zane	Australië	Lillestrøm SK	2,5 milj.	2002

  Duurste verkopen

	Naam	Nationaliteit	Naar	Prijs (€)	Jaar
1	Jan Koller	Tsjechië	Borussia Dortmund	12,5 milj.	2001
2	Romelu Lukaku	België	Chelsea FC	12 milj.	2011
3	Mbark Boussoufa	Marokko	Anzji Machatsjkala	8 milj.	2011
4	Mohammed Tchité	België	Racing Santander	8 milj.	2007
5	Vincent Kompany	België	Hamburger SV	8 milj.	2006
6	Tomasz Radzinski	Canada	Fulham	7,5 milj.	2001
7	Bart Goor	België	Hertha BSC	6,2 milj.	2001
8	Jonathan Legear	België	Terek Grozny	5 milj.	2011
9	Nicolas Pareja	Argentinië	RCD Espanyol	4,5 milj.	2008
10	Anthony Vanden Borre	België	Fiorentina	3,8 milj.	2007
11	Roland Lamah	België	Le Mans UC	3,5 milj	2008
12	Christian Wilhelmsson	Zweden	FC Nantes	3,5 milj.	2006
13	Gilles De Bilde	België	PSV	± 3,5 milj.	1997

• Dit bedrag kan met clausules oplopen tot 20 miljoen euro.

  Seizoen 2011/2012

Zie RSC Anderlecht in het seizoen 2011/12 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

  Spelerskern 2012/2013

Nummer	Speler	Nationaliteit	Bij de club sinds	Laatste club
Doel
1	Silvio Proto		2005	Germinal Beerschot (verhuurd)
22	Thomas Kaminski		2011	Oud-Heverlee Leuven
33	Davy Roef		2007	K. Beerschot AC
Verdediging
3	Olivier Deschacht		2001	Sporting Lokeren
8	Denis Odoi		2011	STVV
16	Cheikhou Kouyaté		2008	KV Kortrijk (verhuurd)
20	Behrang Safari		2011	FC Basel
23	Roland Juhász		2005	MTK Boedapest
27	Marcin Wasilewski		2007	Lech Poznan
37	Jordan Lukaku		2006	K. Lierse SK
NB	Osama Hawsawi		2012	Al-Hilal
Middenveld
5	Lucas Biglia		2006	Independiente
6	Bedi Mbenza		2011	TP Mazembe
7	Guillermo Molins		2011	Malmö FF
18	Lukáš Mareček		2010	1.FC Brno
19	Sacha Kljestan		2010	Chivas USA
30	Guillaume Gillet		2008	AA Gent
33	Dennis Praet		2010	KRC Genk
55	Fernando Canesin Matos		2009	Olé Brasil FC
24	Massimo Bruno		2011	R. Sporting du Pays de Charleroi
70	Ronald Vargas		2011	Club Brugge
37	Reynaldo dos Santos Silva		2008	KVC Westerlo
Aanval
9	Matías Suárez		2008	CA Belgrano
20	Oleksandr Jakovenko		2008	Oud-Heverlee Leuven (verhuurd)
10	Rubenilson Kanu		2008	Cercle Brugge (verhuurd)
11	Milan Jovanović		2011	Liverpool FC
21	Tom De Sutter		2009	Cercle Brugge
87	Dalibor Veselinovic		2011	KV Kortrijk (verhuurd)
25	Dieumerci Mbokani		2011	AS Monaco

  Transfers Seizoen 2012-2013

Naam	Nationaliteit	Van/naar	Type
Inkomend
Abdelhakim Bouhna	België	Diegem Sport	onbekend
Mohammed Aoulad	België	FC Brussels	onbekend
Osama Hawsawi	Saoedi-Arabië	Al Hilal	gekocht
Oswal Alvarez	Colombia	Academia Fútbol Club	gekocht
Samuel Bastien	België	Standard Luik	jeugdspeler
Bedi Mbenza	Congo-Kinshasa	TP Mazembe	gekocht
Umberto Carvalho	België	Racing Genk	jeugdspeler
Karol Linetty	Polen	Lech Poznan	gekocht
Uitgaand
Davy Schollen	België	Sint-Truidense VV	einde contract
Michael Cordier	België	Westerlo	einde contract
Junior Kabananga Kalonji	Congo-Kinshasa	KSV Roeselare	verhuurd
Mulota Patou Kabangu	Congo-Kinshasa	TP Mazembe	einde huur
Charly Musonda Junior	België	Chelsea FC	vrije jeugdspeler
Tyka Musonda	België	Chelsea FC	verkocht
Lamisha Musonda	België	Chelsea FC	Verkocht
Tayfun Aksoy	Turkije	Adanaspor	Verkocht
Nehémie Muzembo	België	KV Woluwe-Zaventem	Verkocht
Brandon Deville	België	Ajaccio	Verkocht
Kenneth Leemans	België	Antwerp FC	Verkocht

  Technische staf

naam	land	functie
Roger Vanden Stock	België	Voorzitter
Herman Van Holsbeeck	België	Manager
John van den Brom	Nederland	Hoofdtrainer
Besnik Hasi	Albanië	Assistent-trainer
Geert Emmerechts	België	Assistent-trainer
Max de Jong	Nederland	Keeperstrainer
Gunther Van Handenhoven	België	Teammanager
Bart Meert	België	Analist
Philippe Collin	België	Secretaris-Generaal
Eric Dehaeseleer	België	Conditietrainer
Mario Innaurato	België	Conditietrainer
Kris Vollon	België	Dokter
Jochen De Coene	België	Kiné
Christophe Brams	België	Kiné
Koen Walravens	België	Kiné
Peter Smeets	België	Social Advisor
David Steegen	België	Persverantwoordelijke
Pierre Desmet	België	Community Manager
René Trullemans	België	Financieel Directeur
Chris Lioen	België	Commercieel Directeur
Jean Kindermans	België	Directeur Jeugdopleiding
Robert De Pot	België	Internationale Relaties
Rik Van de Velde	België	Hoofd scouting

  Bekende (ex-)spelers

Zie ook: Lijst van spelers van RSC Anderlecht Belgen Philippe Albert Walter Baseggio Danny Boffin David Brocken Hugo Broos Kris Ceuppens Thomas Chatelle Geoffrey Claeys Albert Cluytens Ludo Coeck André Colasse Michaël Cordier Jean Cornelis Alex Czerniatynski Gilles De Bilde Glen De Boeck Wim De Coninck Jean-François De Sart Tom De Sutter Geert De Vlieger Filip De Wilde Chris De Witte Marc Degryse Olivier Deschacht Johan Devrindt Didier Dheedene Jean Dockx Olivier Doll Guillaume Gillet Bart Goor Christophe Grégoire Georges Grün Jef Jurion Emmanuel Karagiannis Vincent Kompany Roland Lamah Jonathan Legear Romelu Lukaku Maarten Martens Henri "Rie" Meert Jef Mermans Mbo Mpenza Jacky Munaron Luc Nilis Vadis Odjidja Luis Oliveira Luigi Pieroni Frédéric Pierre Silvio Proto Wilfried Puis Davy Schollen Enzo Scifo Tom Soetaers Lorenzo Staelens Jacques Stockman Jelle Van Damme Anthony Vanden Borre Constant Vanden Stock Paul Van Himst Erwin Vandenbergh Erwin Vandendaele Yves Vanderhaeghe Laurent Verbiest Franky Vercauteren Gert Verheyen Bruno Versavel Johan Walem Josip Weber Nederlanders Leen Barth Gerard Bergholtz John Bosman Nico de Bree Johnny Dusbaba Ruud Geels Arie Haan Sergio Hellings Wim Hofkens Wim Kooiman Arnold Kruiswijk Sherjill MacDonald Jan Mulder Rob Rensenbrink Jan Ruiter Graeme Rutjes Gaston Taument Patrick van Diemen John van Loen Adri van Tiggelen Peter van Vossen Overige Europeanen Serhat Akın Ioannis Anastasiou Henrik Andersen Torsten-Frank Andersen Frank Arnesen Ole Martin Arst Dmitri Boelykin Kenneth Brylle Daniel Calvo Jorge Cayuela Fabrice Ehret Arnór Guðjohnsen Besnik Hasi Aleksandar Ilić Nenad Jestrović Milan Jovanovic Suad Katana Martin Kolar Jan Koller Oleg Iachtchouk Oleksandr Iakovenko Attila Ladinsky Jan Lecjaks Goran Lovré Juan Lozano Lukas Marecek Zvonko Milojevic Ivica Mornar Morten Olsen Jan Polák Gregory Pujol Abdoulaye Seck Tibor Selymes Alin Stoica Hannu Tihinen Bakary Saré Dalibor Veselinović Max von Schlebrügge Zdenko Vukasović Marcin Wasilewski Christian Wilhelmsson Clayton Zane Pär Zetterberg Michal Zewlakow Daniël Zitka Overige Sami Allagui Isaac Asare Celestine Babayaro Ziguy Badibanga Víctor Bernárdez Lucas Biglia Mbark Boussoufa Jean-Claude Bouvy Pablo Chavarria Aruna Dindane Tarek El Said Ahmed Hassan Junior Kabananga Nathan Kabasele Sacha Kljestan Cheikhou Kouyaté Nii Lamptey Hernán Losada Dieumerci Mbokani Charly Musonda Nicolas Pareja Yaw Preko Tomasz Radzinski Bakary Saré Ki-Hyun Seol Sébastien Siani Edrissa Sonko Matias Suarez Mohammed Mémé Tchité Lamine Traoré Souleymane Youla

Meert Kompany Olsen Verbiest Lozano Coeck Van Himst Jurion Mulder Mermans Rensenbrink Beste Anderlecht-spelers van 1908 tot 2008. (Bron: Sport/Voetbalmagazine - Special 100 jaar Anderlecht, 7 mei 2008) Meert Heylens Verbiest Olsen Jurion Coeck Lozano Vercauteren Van Himst Mermans Rensenbrink Beste Anderlecht-spelers van 1908 tot 2008. (Bron: 100 jaar RSC Anderlecht - DVD, De Eeuwige 11)

  Trainers

Zie ook: Lijst van trainers van RSC Anderlecht

• 1989-1992: De Mos
• 1992-1993: Peruzovic - Boskamp
• 1993-1995: Boskamp
• 1995-1996: Neumann - Goethals - Boskamp
• 1996-1997: Boskamp
• 1997-1998: Vandereycken - Dockx - Haan
• 1998-1999: Haan - Dockx
• 1999-2002: Anthuenis
• 2002-2004: Broos
• 2004-2005: Broos - Vercauteren
• 2005-2007: Vercauteren
• 2007-2008: Vercauteren - Jacobs
• 2008-2012: Jacobs
• 2012-heden: Van den Brom

  Kapiteins

1966-1968: Jurion 1968-1975: Van Himst 1975-1977: Vandendaele 1977-1979: Rensenbrink 1979-1981: Haan 1981-1982: Coeck 1982-1987: Vercauteren

1987-1990: Grün 1990-1993: De Wilde 1993-1995: Degryse 1995-1996: Grün 1996-2000: Zetterberg 2000-2001: Staelens / De Boeck 2001-2004: De Boeck ¹

2004-2005: De Boeck / Zetterberg ² 2005-2006: Zetterberg 2006-2008: Goor 2008-2009: Goor / Deschacht 2009-2011: Deschacht 2011-2012: Deschacht / Biglia ³

• ¹ Tijdens het seizoen 2003-2004 was Walter Baseggio aanvoerder bij afwezigheid van de geblesseerde De Boeck.
• ² De Boeck stopte in februari 2005 met voetballen. Zetterberg werd vanaf dan de nieuwe aanvoerder.
• ³ Begin 2011/12 speelde Deschacht zijn aanvoerdersband enkele weken kwijt aan Lucas Biglia. Toen hij de band terugkreeg, nam een deel van de supporters hem op de korrel, waarna hij besloot om de band vrijwillig af te staan aan Biglia.
• Eind jaren 90 was Enzo Scifo aanvoerder in afwezigheid van Zetterberg.

  Eerste doelman

1919-1921: Pay 1921-1922: Heymans 1922-1931: Caudron 1931-1932: Peeters 1932-1944: Mertens 1944-1955: Meert 1955-1960: Week

1960-1970: Trappeniers 1970-1971: Barth 1971-1977: Ruiter 1977-1979: De Bree 1979-1988: Munaron 1988-1996: De Wilde ² 1996-1998: De Vlieger

1998-2002: De Wilde ² 2002-2005: Zitka 2005-2006: Proto 2006-2008: Zitka ² 2008-2009: Schollen ¹ 2009-heden: Proto ²

• ¹ Doordat Daniel Zitka langdurig geblesseerd was en Silvio Proto uitgeleend was, werd Davy Schollen eerste doelman tijdens het seizoen 2008/09.
• ² Filip De Wilde werd in 1994 en 2000 verkozen tot Beste Doelman. Zitka won de trofee in 2007 en Proto behaalde deze prijs in 2012.

  Topschutters per seizoen

Zie ook: Lijst van topschutters van RSC Anderlecht

  Belgische internationals

Zie ook: Belgische internationals van RSC Anderlecht

  Voorzitters

• Charles Roos (1908-1910)
• Theo Verbeeck (1911-1951)
• Albert Roosens (1951-1971)
• Constant Vanden Stock (1971-1996)
• Roger Vanden Stock (1996-heden)

  Damesploeg

Zie RSC Anderlecht (vrouwen) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

  Externe link

• Officiële website

Bronnen, noten en/of referenties ↑ RSC Anderlecht shirts

	RSC Anderlecht – Huidige selectie
1 Proto · 3 Deschacht · 5 Biglia · 6 Mbenza · 7 Molins · 8 Odoi · 9 Suárez · 10 Kanu · 11 Jovanović · 16 Kouyaté · 18 Mareček · 19 Kljestan · 20 Safari · 21 De Sutter · 23 Juhász · 25 Mbokani · 26 Praet · 27 Wasilewski · 30 Gillet · 37 Lukaku · 55 Canesin · 70 Vargas ·  Kaminski · Coach: Van den Brom · Assistent-coach: Hasi · Assistent-coach: Emmerechts

Belgisch voetbal

Nationaal voetbal · Provinciaal voetbal · KBVB · Nationaal voetbalelftal Belgisch nationaal voetbal Eerste klasse · Tweede klasse · Derde klasse · Vierde klasse · Beker van België · Belgische Supercup · Eerste klasse (vrouwen) · Beker van België (vrouwen) Eerste klasse seizoen 2012/13 Anderlecht · Beerschot AC · Bergen · Cercle Brugge · Club Brugge · Charleroi · Racing Genk · AA Gent · KV Kortrijk · OH Leuven · Lierse SK · Lokeren · KV Mechelen · Standard Luik · Waasland-Beveren · Zulte Waregem