» 
Arabic Bulgarian Chinese Croatian Czech Danish Dutch English Estonian Finnish French German Greek Hebrew Hindi Hungarian Icelandic Indonesian Italian Japanese Korean Latvian Lithuanian Malagasy Norwegian Persian Polish Portuguese Romanian Russian Serbian Slovak Slovenian Spanish Swedish Thai Turkish Vietnamese
Arabic Bulgarian Chinese Croatian Czech Danish Dutch English Estonian Finnish French German Greek Hebrew Hindi Hungarian Icelandic Indonesian Italian Japanese Korean Latvian Lithuanian Malagasy Norwegian Persian Polish Portuguese Romanian Russian Serbian Slovak Slovenian Spanish Swedish Thai Turkish Vietnamese

definition - kosciol katolicki mariawitow w rp

definition of Wikipedia

   Advertizing ▼

Wikipedia

Kościół Katolicki Mariawitów w RP

Z Wikipedia

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kościół Katolicki Mariawitów
Plik:Emblemat mariawicki.gif
ReligiaChrześcijaństwo
Klasyfikacja głównaStarokatolicyzm
Kierunek teologicznyMariawityzm
Forma organizacjikonsystorialno-episkopalna
Założyciel(e)Jan Maria Michał Kowalski
Czas założenia1935
Miejsce założeniaFelicjanów
Wyznanie macierzysteStarokatolicki Kościół Mariawitów
Zasięg geograficznyPolska
Liczba wiernych2 153
Liczba parafii17
Liczba zborów21
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Kościół Katolicki Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej – wspólnota chrześcijańska prawnie działająca na terenie Polski. Siedzibą władz Kościoła jest miejscowość Felicjanów w powiecie płockim. Zwierzchnikiem Kościoła jest siostra biskupka Damiana Maria Beatrycze Szulgowicz. Kościół liczy 2 153 wyznawców, 21 placówek i 12 duchownych, w tym 8 kobiet.

Mariawityzm wyodrębnił się z polskiego Kościoła rzymskokatolickiego w 1906 roku. Powodem secesji było niezaakceptowanie przez hierarchię polską i papieża w Rzymie działalności Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów, które powstało na skutek objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia, jakie otrzymała siostra zakonna Maria Franciszka Kozłowska 2 sierpnia 1893 roku w Płocku.

Spis treści

Nazwa

Między 1906 rokiem a 1909 rokiem wspólnota mariawitów funkcjonuje jako samodzielne wyznanie, lecz nie jako Kościół w rozumieniu katolickim. Dopiero po konsekracji biskupa Kowalskiego, 5 października 1909 roku, stała się ona Kościołem przyjmując nazwę Kościół Katolicki Mariawitów. W 1919 roku Kościół dając wyraz swej przynależności do Unii Utrechckiej zrzeszającej Kościoły starokatolickie przyjął nazwę na Staro-Katolicki Kościół Mariawitów.

Podczas rozłamu w mariawityzmie obydwie strony starały się zachować dotychczasową nazwę Kościoła: Starokatolicki Kościół Mariawitów, w rezultacie zwolennicy arcybiskupa Kowalskiego powrócili do pierwotnej nazwy z czasów życia Mateczki, która brzmiała: Kościół Katolicki Mariawitów.

W języku potocznym dla rozróżnienia dwóch polskich nurtów w mariawityzmie, stosuje się określenie: denominacja felicjanowska, nurt abp. Kowalskiego lub mariawityzm reformowany.

Historia

Geneza Mariawityzmu

Powstanie ruchu mariawickiego przypada na koniec XIX wieku na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim. Zgromadzenie powstało na skutek Objawienia Bożego, które miało miejsce w łonie Kościoła Rzymskokatolickiego, a dokładnie w Płocku, w kościele Rzymskokatolickiego Seminarium duchownego przed Ołtarzem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Otrzymała je dnia 2 sierpnia 1893 r. założycielka i Matka przełożona ukrytego zakonnego Zgromadzenia Sióstr Ubogich Świętej Klary - Feliksa, im. zakonne - Maria Franciszka, Kozłowska. Sama opisała to wydarzenie tymi słowami:

W roku '93 dnia 2 sierpnia, po wysłuchaniu Mszy Świętej i przyjęciu Komunii Świętej, nagle zostałam oderwana od zmysłów i stawiona przed Majestatem Bożym. Niepojęta światłość ogarnęła moją duszę i miałam wtedy ukazane: ogólne zepsucie świata i ostateczne czasy; potem rozwolnienie obyczajów w duchowieństwie i grzechy jakich się dopuszczają kapłani. Widziałam Sprawiedliwość Boską wymierzoną na ukaranie świata i Miłosierdzie dające ginącemu światu, jako ostatni ratunek Cześć Przenajświętszego Sakramentu i Pomoc Maryi. Po chwili milczenia przemówił Pan: "Środkiem szerzenia tej Czci, chcę, aby powstało Zgromadzenie Kapłanów pod nazwą Maryawitów".[1]

Zgodnie z treścią objawienia Feliksa Kozłowska rozpoczęła tworzenie Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów, które miało być początkiem odnowy moralnej kapłaństwa. W ciągu kilku lat zgromadziła wokół siebie kilkunastu księży i doprowadziła do ukonstytuowania się najpierw wewnątrzkościelnego ruchu mariawickiego, a później niezależnego Kościoła mariawitów. W 1903 roku Feliksa Kozłowska, która przyjęła imiona zakonne Maria Franciszka, zeznała pod przysięgą przed biskupem płockim Jerzym Szembekiem, w obecności dwóch przysięgłych pisarzy, o swoich objawieniach i historii ruchu mariawickiego. Następnie w tym samym roku w lipcu Maria Franciszka Kozłowska stając na czele 17 osobowej delegacji udała się do Rzymu aby starać się o zatwierdzenie ruchu mariawickiego i podać papieżowi Leonowi XIII otrzymane od Boga objawienia, których główną, jakby powtórzoną treść zawierała w sobie ostatnia encyklika tegoż papieża „O Przenajświętszym Sakramencie” wydana w 1902 r. W trakcie ich podróży umarł papież Leon XIII. Po przybyciu do Rzymu w Watykanie odbywało się już konklawe, na którym po kilku dniach dokonany został wybór ks. Józefa Sarto na rzymskiego papieża, który przyjął imię Piusa X. Równolegle w Rzymie dnia 6 sierpnia, z polecenia M.F. Kozłowskiej, odbyła się kapituła kapłanów mariawitów, na której to na Ministra Generalnego zostaje wybrany ks. Jan Kowalski imię zakonne Jan Maria Michał Kowalski. Odtąd to on, (jednak we współpracy z Marią Franciszką), kierował całym ruchem. Tymczasem w Polsce narastał konflikt między hierarchią rzymskokatolicką, a kapłanami mariawitami wiernymi Objawieniu Bożemu, co w efekcie doprowadziło do odrzucenia przez Rzym (dekret Kongregacji Inkwizycji) posłannictwa Mateczki i rozwiązania Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów dnia 31 sierpnia 1904 r.

Przez cały 1905 rok trwały dalsze starania w Rzymie o zatwierdzenie Zgromadzenia Kapłanów i całego Związku Mariawitów. W 1906 roku nałożono kary kościelne na kapłanów mariawitów (usuwanie z parafii). W tym też roku 16 parafii i ok. 60 tys. wiernych (choć niektóre źródła mówią o 160 tys.) wyłączyło się spod opieki biskupów rzymskokatolickich i stanęło po stronie kapłanów mariawitów. W marca 1906 r. rozpoczęły się krwawe pogromy przeciwko mariawitom na czele których stanęli księża rzymskokatoliccy celem odebrania im kościołów[2]. 5 kwietnia 1906 r. Papież Pius X wydał encyklikę potępiającą kapłanów mariawitów. W listopadzie 1906 r. rząd rosyjski nakazał mariawitom oddać wszystkie kościoły na rzecz rzymskokatolików, a Związek Mariawitów został objęty ochroną prawną. 5 grudnia 1906 r. Papież rzucił klątwę (ekskomunikę) na M. F. Kozłowską i przełożonego Zgromadzenia Mariawitów Jana Marię Michała Kowalskiego. Ekskomunikę ogłoszono w kościołach rzymskokatolickich 30 grudnia. Klątwa objęła też wszystkich wiernych, którzy w ciągu 20 dni nie wyrzekli się Mariawityzmu. Za Mariawityzmem opowiedziało się 33 kapłanów i ok. 45 tys. wiernych. Klątwa rzucona na założycielkę Mariawityzmu jest pierwszą w historii chrześcijaństwa imienną ekskomuniką nałożoną na kobietę.

Kościół Starokatolicki Mariawitów przed 1935

Po roku 1906 rozpoczęto budowę kościołów, kaplic i innych obiektów potrzebnych do realizacji kultu i działalności charytatywnej. Po klątwie papieskiej i wyjściu mariawitów z łona Kościoła Rzymskokatolickiego odbywa się dnia 10 października 1907 r. Pierwsza Kapituła Generalna Kapłanów Mariawitów, na której ponownie zostaje wybrany Ojciec Jan Maria Michał Kowalski na przełożonego całego Związku Mariawitów. Na Kapitule tej została podjęta wiekopomna uchwała, że Msza święta i wszystkie obrzędy będą sprawowane w języku polskim (zamiast łaciny). Kościół mariawitów nawiązał kontakty z Kościołem Starokatolickim w Holandii, był gościem Kongresu Starokatolickiego w Wiedniu 7 września 1909 uczestnicy Kongresu po zapoznaniu się z zasadami ruchu mariawickiego przyjęli Kościół Mariawitów do Unii Kościołów Starokatolickich i postanowili udzielić święceń biskupich ks. Janowi Marii Michałowi Kowalskiemu. Konsekracja odbyła się 5 października 1909 w katedrze św. Gertrudy w Utrechcie. Niedługo potem Mariawici nazwali swój Kościół Starokatolickim.

W początkach 1911 Feliksa Kozłowska zapowiedziała zbliżającą się karę Bożą i wezwała wszystkich mariawitów do pokuty. Rekolekcje i orędzie pokutne głosili w ciągu 4 lat wyłącznie biskupi: Jan Maria Michał Kowalski i Jakub Próchniewski. W latach 1917-1918 wezwanie to na polecenie s. Kozłowskiej zostało ponowione w postaci rekolekcji pokutnych i zapisu do Adoracji Ubłagania wraz z ostrzeżeniem, "że to nie koniec kary Bożej, ale jej początek, jeśli ludzie nie nawrócą się szczerze do Boga i nie przebłagają Go dla dostąpienia Miłosierdzia" (Dz. M. s.254). Do Adoracji Ubłagania zapisało się 44 tysiące mariawitów i ok. 3 tysiące niemariawitów. Zgodnie z ostrzeżeniem wybucha wojna bolszewicka z Polską. Bolszewicy odebrawszy Kijów szybko posuwali się w stronę Warszawy pędząc przed sobą rozbite i uciekające w popłochu wojska polskie. W połowie sierpnia 1920 r. oddziały bolszewickie ukazały się pod Warszawą i jednocześnie pod Płockiem. Dnia 18 sierpnia o godzinie trzeciej po południu jeden z oddziałów bolszewickich złożony przeważnie z kozaków kubańskich wtargnął do Płocka i zajął część miasta, wraz z kościołem mariawickim. Wycieli oni w pień broniących miasta i wziętych do niewoli żołnierzy polskich, a potem zaczęli rabować i gwałcić. Podczas gdy bolszewicy plądrowali miasto część klasztoru, polskie wojska ostrzeliwały klasztor z za Wisły. Były to wojska poznańskie złożone z ludzi pełnych fanatyzmu papieskiego i nienawiści ku mariawitom i Mateczce. Mateczka będąc ciężko chorą, ledwo mogącą wstać z łóżka, przebywała za Ołtarzem w korytarzyku wraz z siostrami , czuwając całą noc i błagając Pana Jezusa o zmiłowanie się nad Kapłanami i zachowanie sióstr od hańby. Wtedy tj. dnia 19 sierpnia 1920 r. Mateczka ofiarowała siebie, tj. życie swoje, jak mówiła "za pokój sióstr, klasztoru, miasta i kraju całego". I dodała: "I Pan Jezus przyjął tą ofiarę". O godzinie pierwszej po południu tegoż dnia Bolszewicy z nie wyjaśnionej dotąd naturalnej przyczyny, przejęci trwogą, niespodziewanie pierzchnęli z miasta, choć go już prawie nikt nie bronił. Natychmiast po ich ucieczce Mateczka z Woli Pana Jezusa poleciła Kapłanom, Siostrom i całemu ludowi mariawickiemu we wszystkich parafiach odprawić trzydniowy post surowszy i Adorację pokutną na ubłaganie Boga o odwrócenie od Polski bolszewickiego najazdu i przywrócenie pokoju. Natychmiast Bolszewicy uczynili odwrót. Podczas gdy Rząd Polski wraz z przedstawicielami tzw. Narodowej Demokracji i nuncjuszem papieskim uciekał do Poznania, Piłsudski podniósł ducha wojsk polskich i stanąwszy na ich czele, wypędził z kraju najeźdźców, którzy uciekali w popłochu , w jakim przedtem wojska polskie cofały się spod Kijowa. Zwycięstwo wojsk polskich było zupełne, a zarazem tak nieoczekiwane i w sposób naturalny nie wytłumaczone, że nazywane zostało "Cudem nad Wisłą". Dnia 18 marca 1921 r. zawarty został z Bolszewikami korzystny dla Polski pokój w Rydze i odtąd zaczęły się wypełniać słowa Pana Jezusa, wyrzeczone niegdyś do Mateczki: "Ten jest wiek pokoju, miłosierdzia i czci Przenajświętszego Sakramentu".

Ofiara Mateczki wyjednała nam, całej Polsce, owszem całemu światu tę łaskę i wiele innych, które dopiero potem Duch Święty i duch Mateczki objawić nam raczył. W przeddzień podpisania pokoju (dn. 17 marca) uchwalona została "Konstytucja Polska", która za szczególnym zrządzeniem Opatrzności, na skutek modlitwy Mateczki, przeszła w sejmie większością jednego głosu taka, jaka być powinna a nie taka, jaką ją mieć chcieli księża Rzymscy i Masoni.Od czasu najazdu Bolszewickiego zdrowie Mateczki gwałtownie zaczęło się pogarszać, wyniszczona postami, odprawiająca od wybuchu wojny światowej coroczne, ścisłe, 40-dniowe rekolekcje zachorowała na wodną puchlinę. Stan jej zdrowia zaczął się gwałtownie pogarszać powodując coraz dotkliwsze cierpienia. W efekcie doprowadziło to dnia 23 sierpnia 1921 r. do zejścia Mateczki - założycielki Mariawityzmu.

Po śmierci Marii Franciszki cała władza zwierzchnia, zgodnie z jej wolą, przeszła w ręce abp Jana Marii Michała Kowalskiego, który wprowadziła szereg reform w Kościele Mariawickim:

  • 1922 - wprowadzenie Komunii Świętej pod dwiema postaciami
  • 1922-1924 - wydana została opracowana przez abp Michała Kowalskiego podstawowa Księga Mariawityzmu „Dzieło Wielkiego Miłosierdzia”, zawierająca Objawienia Mateczki i inne Jej pisma oraz Jej biografię wraz z historią Kościoła Mariawickiego
  • 1923 - wydrukowano pierwsze wydanie Pisma św. Nowego Testamentu w nowym przekładzie abp. Michała Kowalskiego (na str. tytułowej podany rok 1921)
  • 1924 - zniesienie celibatu księży, oraz wprowadzenie małżeństw duchownych mariawickich
  • 1924 - (31 lipca) abp Michał ogłasza wezwanie do wszystkich ludzi, aby się zapisywali do Księgi Żywota. Jest to zapis do Nieustającej Adoracji Ubłagania Przenajświętszego Sakramentu poczytany przez Pana Jezusa za akt wiary oczyszczającej z grzechów i usprawiedliwiającej przed Bogiem wobec należnej światu kary Bożej
  • 1924 – (11 sierpnia) abp Michał ogłasza Objawienie Boże o ustaniu Ofiary Mszy Świętej w Rzymskim Kościele
  • 1925 – ukazuje się nowy przekład Pisma św. Starego Testamentu, dokonany przez abp. Michała i opatrzony jego komentarzami
  • 1926 – Sąd Warszawski wydaje wyrok skazujący abp. Michała na pół roku twierdzy za znieważenie Kościoła Rzymskiego (odezwa o ustaniu Ofiary Mszy Świętej w 1924 r.)
  • 1926 – pielgrzymka do Ziemi Świętej delegacji duchownych mariawickich z abp. Michałem na czele w celu zapoznania Kościołów prawosławnych z Mariawityzmem
  • 1929 - wprowadzenie kapłaństwa kobiet. Siostra przełożona Izabela Wiłucka otrzymuje także konsekrację biskupią
  • 1930 - zniesienie spowiedzi usznej przed kapłanem i zastąpienie jej spowiedzią powszechną przed Samym Chrystusem, zniesienie tytułów osób duchownych, zniesienie stanu duchownych, wprowadzenie Komunii Świętej dla dzieci tuż po chrzcie, zapowiedź Listem Pasterskim kapłaństwa powszechnego ludowego
  • 1933 - uproszczenie ceremonii i liturgii
  • 1934 – jubileusz 25-lecia biskupstwa abp Michała. Wszyscy biskupi mariawiccy z własnej woli odnowili śluby zakonne w ręce przełożonego abp. Michała Kowalskiego. Ślubowali mu wierność i posłuszeństwo oraz wierność dla Dzieła Bożego, do którego zostali powołani
  • 1935 – (29 stycznia) bunt biskupów mariawickich przeciwko swojemu przełożonemu i rozłam w Kościele Mariawickim. Z inspiracji bpa Filipa Feldmana, a bez wiedzy abp. Michała Kowalskiego, zwołana została nielegalna kapituła duchownych, przeciwników większości reform wprowadzonych przez abp Kościoła, na której usunięto go ze stanowiska zwierzchnika Kościoła
  • 1935 – (12 marca) zrzeczenie się przez abp. Michała Kowalskiego i arcykapłankę Izabelę Wiłucką, pod naciskiem władz państwowych, ich dotychczasowych urzędów oraz tytułu własności Świątyni i Klasztoru w Płocku
  • 1935 – (13 marca) przewiezienie Przełożonych (bezpośrednio ze starostwa) i ich zwolenników z klasztoru płockiego do Felicjanowa. W rezultacie kościół rozpadł się na dwie odrębne organizacje kościelne: 1) Kościół Katolicki Mariawitów, wierny dotychczasowym przełożonym, zachowujący całą duchową spuściznę mariawicką, którego centrum stał się Felicjanów i 2) Kościół Starokatolicki Mariawitów, przy którym pozostała większość duchownych i świeckich mariawitów, z siedzibą władz w Płocku
  • 1935 - (12 maja) wprowadzenie przez abp. Michała w Kościele Katolickim Mariawitów zapowiadanego od 1930 r. kapłaństwa ludowego (tzn. powszechnego), czyli możliwości sprawowania mszy świętych i sakramentów św. przez świeckich.

W ciągu całego omawianego okresu trwały prześladowania, które kierowane były tak przeciwko całemu Kościołowi Mariawickiemu, jak i pojedynczym członkom. Samemu arcybiskupowi Michałowi wytyczono ponad 20 procesów karnych. W 1926 oskarżono go o bluźnierstwa i skazano na rok twierdzy, a w 1929 za wydanie Starego Testamentu opatrzonego komentarzami - na rok więzienia. Mimo tych trudności, mariawici kontynuowali działalność, rozwijali ośrodki i opierali się na zasadach ubóstwa ewangelicznego. Rozrastało się też w tym czasie centrum w Płocku. Podobne tendencje widziano w Felicjanowie, Cegłowie, Wiśniewie. W Płocku w latach 1923-1926, w warunkach utrzymującej się depresji gospodarczej, wyrósł okazały gmach, w którym zlokalizowano: siedmioklasową szkołę, internat, zakład dla starców, internat dla dzieci kapłańskich, przedszkole, salkę teatralną oraz piekarnię. Cały ośrodek w Płocku liczył w latach 1931-1935 ok. 500 osób, w tym sióstr zakonnych około 220, biskupów i kapłanów 5, diakonów i braci 80, a pozostałych osób prawie 200. Liczba wiernych utrzymywała się na poziomie ok. 45,5 tys. Istniało 67 parafii, 30 filii, 70 kościołów i 60 kaplic. Mariawici posiadali 25 szkół powszechnych, 45 przedszkoli, 14 czytelni, organizowali też kursy dla analfabetów.

Rozłam w Kościele Starokatolickim Mariawitów

Po śmierci św. Marii Franciszki Kozłowskiej, jednoosobowe, zgodnie z jej wolą, rządy w Kościele przejął abp Jan Maria Michał Kowalski. Rozłam przygotowywany na późniejszy termin rozpoczął się przypadkowo 20 stycznia 1935 w Łodzi. Bp Jakub Próchniewski na zgromadzeniu parafialnym wypowiedział się za usunięciem arcybiskupa Michała z jego stanowiska. Biskupi Jakub Próchniewski i Filip Feldman, postanowili zorganizować szeroko zakrojoną akcje przeciwko abp Kowalskiemu. 24 stycznia 1935 spotkali się ze swoim przełożonym, już jako przywódcy secesji (pociągnęła ona za sobą również wielu proboszczów mariawickich parafii). Biskupi oświadczyli, że "nie mają wątpliwości co do dobrej woli arcybiskupa Michała w działaniu, ale nie mogą żyć dłużej w prześladowaniu...", że "krępuje ich kierunek Mariawityzmu oparty na objawieniach i natchnieniach, i dlatego proszą o usunięcie się arcybiskupa z zajmowanego stanowiska". Arcybiskup odmówił, motywując swą decyzje faktem pochodzenia Jego władzy od Boga, co wyklucza możliwość zrzeczenia się jej. W tym też dniu doszło do rozłamu pomiędzy siostrami klasztoru płockiego. We właściwym klasztorze i Świątyni pozostał arcybiskup Michał z siostrami i braćmi wiernymi mu, sąsiednie zaś budynki zajęli zwolennicy biskupa Feldmana.

29 stycznia 1935 przygotowano nielegalną (gdyż zwołać ją mógł jedynie Minister Generalny) Kapitułę Generalną Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. Na kapitułę zaproszeni zostali tylko zwolennicy buntu. Na nowego przełożonego wybrano biskupa Filipa Feldmana. Po zrzeczeniu się w marcu 1935 r., na żądanie władz państwowych, Świątyni i urzędów przełożeńskich, co w istocie - jak pisze arcybiskup Kowalski - oznaczało zrzeczenie się ich w stosunku do grupy bp Filipa Feldmana, przewieziono przełożonych wiernych abp. Michałowi, w nocy pod eskortą do Felicjanowa, dokąd następnego dnia przetransportowano pozostałych braci i siostry w ogólnej liczbie 112 osób. Mariawityzm rozpadł się na dwa wyznania. Początkowo obydwie strony walczyły o zatrzymanie ówczesnej nazwy kościoła: Starokatolicki Kościół Mariawitów, po czym strona felicjanowska (zwolennicy abp. Kowalskiego) powróciła do pierwotnej nazwy z czasów Mateczki, która brzmiała: Kościół Katolicki Mariawitów. Podział majątku kościoła był korzystny dla Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w stosunku 4:1, natomiast 30% wyznawców odeszło zupełnie od mariawityzmu.

Rozwój Kościoła Katolickiego Mariawitów

9 lipca 1936 abp Michał został osadzony w więzieniu na zasadzie nie wykonywanego wyroku z 22 października 1931, a następnie na żądanie biskupa Filipa Feldmana Urząd Wojewódzki w Warszawie zabezpieczył majątek Felicjanów przed, jak mówi pismo: "rozgrabieniem go przez pozostałe siostry mariawitki." W więzieniu abp Kowalski doznał - jak twierdził - nowych objawień, na których podstawie ogłosił swojemu odłamowi w 1938 nową naukę o Trójcy Świętej.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski wystosował list do Kanclerza III Rzeszy Adolfa Hitlera, w którym między innymi sprzeciwiał się aneksji Gdańska oraz proponował kanclerzowi Niemiec konwersję na mariawityzm. Spowodowało to zainteresowanie się okupanta niemieckiego tą niewielką wspólnotą religijną i zakwalifikowania jej jako niebezpiecznej dla planów politycznych III Rzeszy na ziemiach polskich. 25 stycznia 1940 arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski został aresztowany przez Gestapo i uwięziony w Płocku, a potem w Dachau. Jako więzień obozu koncentracyjnego (nr obozowy 24542) przebywał wśród księży katolickich. Wśród nich był biskup Michał Kozal, który w trudnych warunkach obozowych próbował nakłonić arcybiskupa Kowalskiego do powrotu do jedności z Kościołem Rzymskokatolickim. Abp Jan Maria Michał Kowalski zginął w komorze gazowej 18 maja 1942 w Zamku Hartheim pod Linzem.

W czasie pobytu abp Kowalskiego w więzieniu, władzę najwyższą w kościele sprawowała arcykapłanka Izabela Wiłucka ciesząca się powszechnym uznaniem. W marcu 1941 nastąpiło wysiedlenie wszystkich mieszkańców Felicjanowa. Powrócili tam po zakończeniu wojny w 1945. W 1946 na czele Kościoła Katolickiego Mariawitów stanął biskup Józef Wojciechowski, który to od 1950 piastował godność arcybiskupa.

9 października 1984 odbyło się spotkanie pomiędzy przedstawicielami Kościoła Rzymskokatolickiego oraz Kościoła Katolickiego Mariawitów na temat wzajemnego uznania sakramentu chrztu.

30 maja 1993 w święta Zesłana Ducha Świętego siostry Maria Beatrycze Szulgowicz i Maria Rafaela Woińska zostały pokonsekrowane na nowe biskupki Kościoła. Po śmierci ówczesnego zwierzchnika abp Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego, siostra Beatrycze została nową zwierzchniczką katolickiej gałęzi mariawitów. [3]

Ekumenizm

Po II wojnie światowej Kościół Katolicki Mariawitów podjął starania o przyjęcie do Chrześcijańskiej Rady Ekumenicznej w Polsce. Wkrótce starania te zostały przerwane z powodu niejasnego stanowiska kierownictwa tej organizacji. Wspólnota prowadziła rozmowy na temat zjednoczenia z Kościołem Starokatolickim Mariawitów. Mimo podjętych prób w latach: 1947, 1953, 1962 i 1968; nie doszło do zjednoczenia obydwu denominacji mariawickich.

9 października 1984 doszło do spotkania pomiędzy przedstawicielami Kościoła Rzymskokatolickiego oraz Kościoła Katolickiego Mariawitów na temat sakramentu chrztu. W wyniku spotkania oświadczono, że strona Kościoła rzymskokatolickiego nie ma żadnych wątpliwości co do ważności chrztu udzielanego w Kościele Katolickim Mariawitów, to samo oświadczenie złożył przełożony Kościoła Katolickiego Mariawitów arcybiskup Maria Rafael Wojciechowski.

Aktualnie przedstawiciele Kościoła Katolickiego Mariawitów biorą udział w nabożeństwach ekumenicznych i innych uroczystościach niektórych mniejszościowych Kościołów chrześcijańskich w Polsce. Kościół felicjanowski nie utrzymuje oficjalnych kontaktów z mariawitami żyjącymi poza granicami Rzeczypospolitej.

Nauka Kościoła Katolickiego Mariawitów

Charakterystyczny dla felicjanowskiego mariawityzmu jest silny kult "Mateczki" Kozłowskiej, uznanej nie tylko za świętą "Mateczkę", jak to ma miejsce w Kościele Starokatolickim Mariawitów, ale także za "małżonkę i oblubienicę Barankową" czyli duchową małżonkę Chrystusa. Mariawici z Felicjanowa uważają ją za niewiastę z Apokalipsy "obleczoną w słońce" i "przybraną w pas arcykapłański", zapowiadającą kapłaństwo kobiet. "Mateczka" Kozłowska zrównana została z Matką Bożą. Ku jej czci wprowadzono wiele świąt kościelnych (np. 2 sierpnia - Święto Objawienia Dzieła Wielkiego Miłosierdzia; 23 sierpnia - Święto Krwi Przenajdroższej Pana Jezusa i Ofiary Mateczki), modlitw oraz litanii, np. Małżonko Chrystusowa, Mateczko, moja Najdroższa, a także uzupełniono niektóre modlitwy, np. weszła w życie nowa forma Pozdrowienia Anielskiego, zgodnie z którą należy się modlić: "...Święta Maryjo, Matko Boża, i Małżonko Chrystusowa, módlcie się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen".[4] Każdy katolicki mariawita jest zobowiązany powiesić w swoim domu podobiznę "Mateczki". Według teologii Kościoła mariawici wierzą, że kult Mateczki, ich założycielki, obejmie w przyszłości cały świat. Kolejnym tytułem nadanym "Mateczce" był tytuł Matki Miłosierdzia, zgodnie z którym F.Kozłowska była kolejną osobą po Chrystusie wybraną do zbawienia świata. Mariawici uważają, że ich założycielka dopiła tego kielicha goryczy, o którego odsunięcie prosił Jezus Chrystus Ojca Niebieskiego w Ogrójcu. Uważana jest, wraz z Matką Bożą, za zbawicielkę i współodkupicielkę świata, bez których dzieła, śmierć Chrystusa nie zbawiłaby ludzkości.[5]

Wizja Boga (Trójcy Świętej wcielonej) w Kościele Katolickim Mariawitów
Bóg Ojciec (Matka Boża)Syn Boży (Jezus Chrystus)Duch Święty (Feliksa Kozłowska)

Hierarchia kościelna jest sfeminizowana. Ołtarze i szaty są bardzo kolorowe i jednocześnie bardzo skromne. Jest to cechą charakterystyczną mariawityzmu. Arcybiskup Jan Maria Michał Kowalski uważany jest za wcielenie Michała Archanioła i jest obdarzany szczególną czcią oraz tytułem "świętego męczennika". Mariawici uważają, że to o nim prorokowali nasi wieszcze narodowi, jak Mickiewicz i Słowacki. Adam Mickiewicz w III cz. „Dziadów” miał pisać o nim jako o Wskrzesicielu Polski do nowego życia, aby przez nią cały świat mógł być zbawiony, cyt. „A imię jego czterdzieści i cztery”. Imię Michał, licząc według kolejności zasadniczych liter (23) w alfabecie zawiera tę tajemniczą liczbę. Natomiast Juliusz Słowacki wieszczył o nim w wierszu o papieżu słowiańskim. W podobnym duchu uważają, że o Polsce i o nim również wieszczyli Zygmunt Krasiński, Maria Konopnicka, Stanisław Wyspiański oraz Kornel Ujejski. Kościół Katolicki Mariawitów naucza, iż Kościół Rzymski utracił prawo do sprawowania Eucharystii, a na papieżu od czasu uchwalenia dogmatu w 1870 r. „o prymacie papieża oraz jego nieomylności w sprawach wiary i moralności” według doktryny mariawickiej odbija się apokaliptyczna liczba 666.

Jedną z najbardziej kontrowersyjnych reform Kościoła Katolickiego Mariawitów stała się reinterpretacja dogmatu o Trójcy Świętej. Koncepcja ta zakłada, że tak, jak Druga Osoba Trójcy św. wcieliła się w Jezusa Chrystusa, tak Bóg Ojciec wcielił się w Maryję, a Duch Święty w "Mateczkę" Kozłowską. Mariawici uznają Pana Jezusa, Maryję oraz "Mateczkę" Kozłowską za członków Trójcy Świętej wcielonej (tj. uznanie ich jako Osób Boskich).[6]. Uważają oni bowiem, że cała Trójca św. brała udział zarówno w stworzeniu, jak i w odkupieniu człowieka.

Zwierzchnicy Kościoła Katolickiego Mariawitów

Zwierzchnicy Kościoła Katolickiego Mariawitów na przestrzeni lat:

Aktualnie Biskupami w Kościele Katolickim Mariawitów są:

Duchowni

Kościół Katolicki Mariawitów wyróżnia dwie grupy kapłanów sprawujących eucharystię i opiekę duszpasterską:

Na czele Kościoła Katolickiego Mariawitów stoi Rada Przełożonych, w skład której wchodzi: przełożona kapłaństwa niewiast, przełożona Zgromadzenia Sióstr Mariawitek i arcybiskup (lub arcykapłanka) jako przewodniczący Rady. Aktualnie na urzędzie arcybiskupim jest vacat. Po śmierci arcybiskupa M. Rafaela Wojciechowskiego przewodniczącą Rady Przełożonych została s. biskupka Maria Beatrycze Szulgowicz (nie przyjęła jednakże tytułu arcykapłanki). Większość duchowieństwa to kobiety. Oprócz bp Szulgowicz Kościół Katolicki Mariawitów posiada jeszcze biskupkę Hannę Marię Rafaelę Wolińską (Warszawa) oraz biskupkę-elektkę (jeszcze niewyświęconą) Marię Almę Bialkowską.

Biskupem w Kościele Katolickim Mariawitów jest kapłan bądź kapłanka wybrana przez Kapitułę Generalną, konsekrowana przez przynajmniej trzech innych biskupów kościoła. Kapłanów nie obowiązuje celibat. Wszystkich obowiązuje zachowanie ducha franciszkańskiego. Mariawicki habit przypomina ten noszony przez franciszkanów z wyhaftowaną dodatkowo małą monstrancją na wysokości piersi.

Administracja Kościoła

Kościół podzielony jest na dwie kustodie: płocko-łódzką i warszawsko-lubelską oraz jedną placówkę unijną w Krakowie. Wspólnota posiada 21 placówek, z czego 16 parafii. Tylko jedna parafia posiada świątynię w Długiej Kościelnej, zaś reszta ośrodków to kaplice domowe. Siedzibą władz zwierzchnich Kościoła jest Felicjanów w gminie Bodzanów. Znajduje się tam klasztor z kaplicą Nieustającej Adoracji Ubłagania.

W Kościele Katolickim Mariawitów w Polsce pracuje 12 duchownych: 3 biskupki, 8 kapłanek i 1 kapłan. Reszta to kapłani ludowi. W Polsce żyje około 2,5 tysiąca mariawitów felicjanowskich, z czego 2 153 przypisanych jest do konkretnych parafii. Największe skupiska mariawitów są na Mazowszu, głównie w okolicy Łodzi, Łowicza, Płocka, Warszawy i Garwolina.

Dane teleadresowe

  • Kościół Katolicki Mariawitów w RP
  • Felicjanów k. Płocka
  • 09-470 Bodzanów
  • tel. 0-24-260-70-10

Przypisy

  1. Strona Kościoła Katolickiego Mariawitów
  2. Strona Kościoła Katolickiego Mariawitów
  3. Abp Józef Maria Rafael Wojciechowski, Dzieło Bożego Ratunku, Felicjanów 2003, str. 272*
  4. Zbigniew Pasek, Geneza mariawityzmu i przyczyny jego podziału, cz. IV; Brewiarzyk Mariawicki s. 4
  5. Abp Józef Maria Rafael Wojciechowski, Dzieło Bożego Ratunku, Felicjanów 2003, str. 101-102*
  6. Abp Józef Maria Rafael Wojciechowski, Dzieło Bożego Ratunku, Felicjanów 2003, str. 103-104*

Źródła

Zobacz też

Zobacz w Wikiźródłach Ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów w RP

Linki zewnętrzne

 

All translations of kosciol katolicki mariawitow w rp


sensagent's content

  • definitions
  • synonyms
  • antonyms
  • encyclopedia

  • definicja
  • synonim

Dictionary and translator for handheld

⇨ New : sensagent is now available on your handheld

   Advertising ▼

sensagent's office

Shortkey or widget. Free.

Windows Shortkey: sensagent. Free.

Vista Widget : sensagent. Free.

Webmaster Solution

Alexandria

A windows (pop-into) of information (full-content of Sensagent) triggered by double-clicking any word on your webpage. Give contextual explanation and translation from your sites !

Try here  or   get the code

SensagentBox

With a SensagentBox, visitors to your site can access reliable information on over 5 million pages provided by Sensagent.com. Choose the design that fits your site.

Business solution

Improve your site content

Add new content to your site from Sensagent by XML.

Crawl products or adds

Get XML access to reach the best products.

Index images and define metadata

Get XML access to fix the meaning of your metadata.


Please, email us to describe your idea.

WordGame

The English word games are:
○   Anagrams
○   Wildcard, crossword
○   Lettris
○   Boggle.

Lettris

Lettris is a curious tetris-clone game where all the bricks have the same square shape but different content. Each square carries a letter. To make squares disappear and save space for other squares you have to assemble English words (left, right, up, down) from the falling squares.

boggle

Boggle gives you 3 minutes to find as many words (3 letters or more) as you can in a grid of 16 letters. You can also try the grid of 16 letters. Letters must be adjacent and longer words score better. See if you can get into the grid Hall of Fame !

English dictionary
Main references

Most English definitions are provided by WordNet .
English thesaurus is mainly derived from The Integral Dictionary (TID).
English Encyclopedia is licensed by Wikipedia (GNU).

Copyrights

The wordgames anagrams, crossword, Lettris and Boggle are provided by Memodata.
The web service Alexandria is granted from Memodata for the Ebay search.
The SensagentBox are offered by sensAgent.

Translation

Change the target language to find translations.
Tips: browse the semantic fields (see From ideas to words) in two languages to learn more.

last searches on the dictionary :

4973 online visitors

computed in 0.219s

   Advertising ▼

I would like to report:
section :
a spelling or a grammatical mistake
an offensive content(racist, pornographic, injurious, etc.)
a copyright violation
an error
a missing statement
other
please precise:

Advertize

Partnership

Company informations

My account

login

registration

   Advertising ▼